New wheels

Altijd grappig als iemand zijn acties niet in lijn liggen met wat diegene zegt. Ik heb vaak geroepen dat een auto mij weinig interesseert. Vier wielen en een stuur en als het kan nog een beetje goed geluid uit de speakers.

Ruim vier en half jaar geleden ging ik voor de Outlander PHEV. Een hybride maar met voornaamste eigenschap: 0% bijtelling. Een heerlijke auto die ik graag nog jaren zou blijven rijden. Maar goed. De regeling van 0% was maar voor vijf jaar en eind oktober is dat zo ver. Er komen dan 11.000 auto’s op de markt die voor een groot deel verkocht gaan worden omdat zo’n beetje de enige optie is om het privé over te nemen. Omdat ik niet tot het laatste moment wilde wachten heb ik hem via een gratis advertentie op AutoScout24 gezet. En binnen 24 uur was hij verkocht…. daar stond ik dan met mijn goede gedrag en zonder auto. Na veel puzzelen heb ik met Cindy besloten haar auto te upgraden naar een Ford Focus en warempel, ook haar auto bracht meer op dan verwacht. We hebben het er nog even over gehad om een tijdje met één auto door te gaan, maar ik geloof er niet in.

Maar dan. Wat zijn de mogelijkheden? Ik wil graag zakelijk rijden, maar met hoge bijtelling ben ik echt klaar. Maarten introduceerde de youngtimer. Dat zijn auto’s van 15 jaar of ouder met het liefst weinig kilometers. Je betaald dan welliswaar 35% bijtelling, maar niet over de cataloguswaarde, maar over de dagwaarde. Dan kun je wel alle kosten zakelijk betalen en aftrekken, maar hoef je geen kilometers te declareren en door andere hoepels te springen.

Nu kan ik dan een oude Saab of iets kopen, maar omdat we nu een betrouwbare familie auto hebben en ik zakelijk vooral alleen in de auto zit kon ik ook wel iets exotischer uitzoeken en daarmee wordt er een zaadje gepland. Dan ga je googlen op youngtimer en wordt hebzucht aangewakkerd. Motorrijden doe ik al jaren niet meer. Maar bij iedere gelegenheid deed ik wel mijn dakraam van de Outlander open. Ik wilde dus een cabriolet.

Let wel, de auto moest minimaal 15 jaar oud zijn! Veel auto’s waren bij nadere inspectie toch wel… oud. Mijn voorkeur ging uit naar een Audi TT, maar ik heb meerdere mensen in mijn omgeving met een BMW Z4 en dat zijn natuurlijk ook mooie auto’s. Uiteindelijk kwam Raymond met een top exemplaar. Mooi, technisch in perfecte staat, betaalbaar en pas over drie maanden 15 jaar oud. Leuke haagse vent en met een prachtig zonnetje een proefrit met de kap open gemaakt. Wat rijdt die auto heerlijk. Soepel, krachtig, verfijnd. Met een druk op de knop gaat die kap open en wordt alles geregeld. “Done deal” zou je zeggen. Hij zou hem ook nog drie maanden voor me bewaren en uitstel maakt alles lekkerder 🙂

Toch moest ik minimaal ook in een Audi TT gereden hebben voordat ik een beslissing zou maken en in Zoetermeer stond een iets wat duurdere dan andere aanbiedingen. Maar toen ik ging kijken was ik onder de indruk. Zowel de cabine als de buitenkant waren als nieuw. Auto was dealer onderhouden en had slechts één eigenaar. Na een proefrit was ik direct verkocht. Het zou deze Audi TT worden. Ik weet niet of dit een koekersaai schrijfsel van me is, maar ik ga mijn gevoel proberen te beschrijven.

Die Audi heeft namelijk niets van het verfijnde van de Z4. Zwaar stuur, een inkickende turbo, net een kart van de kartbaan. Niet soepel, het dak open maken gebeurd deels handmatig en niet subtiel. Maar wat past het bij mij! Ik voel dat apparaat aan. Ik hou ervan.

Een verstandige koper zou langs een Audi dealer rijden en hem laten keuren. Ik ben daar te lui voor. Ik kies op geluk en gevoel. Net zoals ik mijn huis gekozen heb. Pas nadat ik de auto heb gekocht heb ik gezocht op aankoopadviezen. Adviezen die ik dus pas achteraf gelezen heb. Maar goed. So far, so good. Leon kon niet geloven dat de auto 16 jaars oud was. Alles lijkt het te doen. Ik heb de auto pas twee dagen, maar nog geen zwakke kant kunnen ontdekken. En ik heb al met de kap open gereden. Dat gaat prima met de stoelverwarming en verwarming.

Rationeel is het ook te verantwoorden. Als ik de auto goed onderhoud is er nagenoeg geen afschrijving. Ja, hij rijdt niet zuinig, maar ik maak niet veel kilometers. Wegenbelasting en verzekering zijn okee en de bijtelling is laag. Dus uiteindelijk is het veel goedkoper dan een nieuwe auto of leaseauto. Of ik een goede koop heb gedaan zal achteraf pas blijken, maar vooralsnog ben ik er erg blij mee.

aFbZwXj9xqmRDpezd8BDZ80gtQgcmPnmPqqVOZDPRj578b6i0EGWF1vvtfIhnYPj20GMXD9nbMdAwaJLKABBaCvkmHnhl23IHA-n2pFWX8ouWq7EFRMgWSMkxeJW-0AWbT3HlHdk

yMZ0H6HzfyS1jM5v2jma1kxmrPasV-RVK31cofwoua_CHwG36aLNMtlymgUp_mN_PlRci2LGvjA6Ae1RMnpetZ4G-yKShaF5cRB0rQklkZHbEeGvACsVovU6cMKJ1WiByPUWk9B1

Ik weet dat er veel belangrijkere zaken zijn een auto, maar ik deel graag hoe ik tot dingen kom. Nooit gedacht dat ik nog een Audi TT cabriolet zou rijden.

Vanavond kwam ik thuis en wilde Evelien laten zien hoe ze haar spreekbeurt had voorbereid. Wow. Ik heb haar één middagje uitgelegd hoe Google G Suite werkt en zij maakt er gewoon een compleet kloppende powerpoint google presentation van. Heerlijk om te zien. Evelien heeft talenten en Leon heeft anderen. Dat zit in het kind, daar heb ik niets voor gedaan.

Ik heb nog heel veel wat ik kwijt wil, maar voor nu laat ik het voor wat ik wilde schrijven. Die ommedraai. Of zoals Leon het zonet zegt; “Je zegt dat je er niets om geeft, waarom loop je dan die auto naar iedereen te appen?”

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

The remains of the day

​De vorige keer schreef ik over dingen die voorbij gaan en dat er een verandering was tussen Leon en Evelien. Gelukkig is die echte pubertijd nog niet aangebroken en zijn ze weer vaak Jut en Jul. Van de week kwamen ze terug van het Noord AA en waren ze samen op pad gegaan met Leon zijn longboard. Voor de film lieten ze het nog één keer zien.

Daar word ik gelukkig van.

Het jaar is bijna ten einde en dan kijk ik er graag op terug. De laatste maanden waren erg grijs en dat doet toch wat met me. Ik mis het licht. Ik mis ook het reizen en avonturen. De laatste maand heb ik veel herinneringen opgehaald over Australië en als de kinderen de kans krijgen om er een jaar tussenuit te knijpen zal ik daar zeker mijn best voor doen.

Dit was ook het jaar dat Cindy haar vader verloor en het voelt nog wat ongepast om erover te schrijven. Er gaan weinig dagen voorbij dat ik er niet even bij stil sta. Het maakt me ook bewust van mijn eigen leven en het feit dat ik nu dichter bij de vijftig zit, dan bij de veertig. En vijftig is altijd een gevaarlijke leeftijd voor mannen.

Ik geloof met heel mijn hart dat we als ons individu maar één leven hebben en steeds vaker besef ik me dat ik soms wel heel makkelijk de dagen en weken voorbij laat gaan. Dat ik bepaald geluk uitstel voor later. Het kost ook heel veel inspanning om te ontsnappen aan de routine van de dagen en weken. Zo voel ik me egoïstisch als ik in het weekend liever achter de computer aan het schrijven ben dan wat te gaan doen met het gezin. Aan de andere kant bedenk ik me dan dat ik vroeger helemaal niet geëntertaind werd. Het lijkt alsof we de kinderen afhankelijker hebben gemaakt van ouders. Ze vervelen zich vaker en veel momenten vullen ze op door naar zo’n plat scherm te kijken of telefoon of tablet.

Meer dan ooit ben ik bezig met het verzamelen van kennis. Ik weet veel over bitcoin, maar ook de onderliggende technologie, over het ontstaan van sterren en hoe leven in elkaar steekt. Oppervlakkig weliswaar. Om echt de diepte in te gaan over een onderwerp zou je geen tijd meer over hebben om over andere dingen te leren. Leren is echt mijn lust en leven en maakt me gelukkig. Nu is het denk ik geen toeval dat ik uiteindelijk een bedrijf heb wat zich richt op leren. Toch is het leren wat we aanbieden mooi, maar nog redelijk oppervlakkig. Ik geloof niet meer zo in leren zoals een boek in elkaar steekt met een begin, midden en einde. Toch is dat nog steeds waar een klant om vraagt en zoals leren op school er aan toe gaat.

Kijk nu eens zelf hoe je de laatste keren dingen geleerd hebt. Of dat nu ging om het uitdiepen van nieuwe inzichten of interesse in een bepaald onderwerp. De kans is groot dat het niet lineair verliep. Je leest bijvoorbeeld een tweet, of artikel en vraagt je af “Is dit echt waar?” Dan begin je met Googlen en vind je informatie die je een plaats gaat geven. Wie schrijft het? Wanneer is dit geschreven? Wat is mening van de schrijver? Wat wil ik eigenlijk dat waar is.

Gisteren las ik bijvoorbeeld over dat bepaalde mensen bewust serious request niet steunen omdat deze samenwerkte met het Rode Kruis en dat het Rode Kruis in hun ogen een slechte organisatie is die geen joden hielp tijdens de 2e wereldoorlog. Maar de beschuldigingen gaan verder. In een tijd van nepnieuws, complottheorieën ben ik heel huiverig nog om iets voor waar aan te nemen. Maar interessant is het wel. Zo las ik ook dit hele lange verhaal over de “moord” op JFK. Het punt wat ik wil maken is dat leren iets is wat niet gaat van A naar B. Je leest iets waarover je verwonderd en door er naar te zoeken op internet, door met anderen te praten begin je er kennis en inzichten over op te doen. Door al deze verschillende dingen te lezen ontstaat er ook nog iets indirect aan leren. Iets wat dieper gaat dan de kale kennis over een onderwerp. Ik ga verbanden leggen die zo op het eerste gezicht helemaal niet rechtstreeks aan elkaar verbonden zijn. Doordat ik veel lees over astronomie (groot), quantumfysica (klein) en het leven en evolutie (ergens tussenin), zie ik ook hoe andere dingen ontstaan zoals bitcoin, bubbels en aandelen handel. En dat daar gelijkenissen in zitten op basis van de wet dat energie niet kan ontstaan, noch vernietigd kan worden. Actie = reactie. Het helpt me te kijken en dingen anders te zien. Meestal als ik dit zo deel, dan wordt ik glazig aangekeken en nu snap ik ook waarom. Als iemand mij tien jaar geleden hierover verteld zou hebben zou ik het ook niet geabsorbeerd hebben.

De meester komt pas als de leerling er klaar voor is.

Ondanks dat er nog van alles “mis” met mij is; ik schiet nog wel eens uit mijn slof naar Leon en kan stellig zijn over een onderwerp terwijl ik er gewoon naast zit. Toch merk ik wel een besef die ik altijd wel gevoeld heb, maar waar ik steeds meer vat op krijg, maar voordat ik daar verder op ga wil ik eerst nog terugkomen op het zien van verbanden en dan hier een concreet voorbeeld.

Het Rode Kruis is dus een andere organisatie dan ik dacht dat het was. Iets engs, iets veel minder nobels dan ik altijd geweten heb. Ik heb dus wat over de geschiedenis van het Rode Kruis geleerd. Maar betekent dit dat het Rode Kruis slecht is? Of helemaal slecht? Die gewonde soldaat op het strijdtoneel die geholpen wordt door iemand van Rode Kruis die zijn leven waagt om hem te helpen. Is dat ook slecht? Hoeveel mensen kunnen niet beamen dat het Rode Kruis hun leven gered heeft? Hoe meer ik zie en lees, hoe meer ik inzie dat de realiteit heel complex is. We proberen het simpel te maken door dingen zwart/wit te maken. Ondanks dat ik nu anders tegen het Rode Kruis aan kijk, geloof ik nog steeds in dat het overgrote deel van de medewerkers en vrijwilligers hele nobele mensen zijn die hele bijzondere dingen doen. Door alles wat ik leer en lees ben ik minder in termen gaan denken als goed of fout. Ik neem de feiten in mij op en zij verrijken mijn wereldbeeld. Zodoende is alles connected.

Van de week kreeg ik deze kerstkaart.

Ptsa1_RsrjZ85L5J5lENmFtjFe3DvYrl1z1h-2afuOif4l_cBhk6_BWcWPsGHFh7Km9tUwzIanRpM6-wbxlxUImSCXOiMxdNbeAjCKa6_b4rEWhfDK3jn8_fmaLa98V7jsYrP1--

Nu heb ik niets met kerstkaarten, maar deze vind ik wel bijzonder. Ik heb hem namelijk gekregen van Stelian. Iedere keer als ik naar mijn werk fiets moet ik de Mandelabrug over. Dat is een overdekte grote brug over de snelweg bij de treinstations. Stelian is er  praktisch iedere dag en hij zit daar al voordat ik op kantoor kom en vaak ook nog als ik weer naar huis fiets. Hij speelt de accordeon en komt uit Roemenië. Ik heb bewondering voor hem ondanks dat ik heel weinig over hem weet. Maar wat ik weet is dat hij hard en lang werkt en zodoende een zwaarder leven heeft dan menigeen. Elke ochtend als hij mij ziet gaat ie harder speler en groet me. Aan de ene kant wil ik wel meer weten en schroom ik me om het hem te vragen. Aan de andere kant vind ik het wel best om een romantisch beeld niet te verstoren met de veelal bleke werkelijkheid.

Dit jaar is ook opstap jaar geweest. Een jaar waarop ik wat zaken op orde heb gekregen. Tijdens mijn tijd met Arcencus heb ik twee fouten gemaakt die ik nu op de valreep recht heb kunnen zetten, maar wel tegen een hoge prijs. De eerste fout was dat ik bij het oprichten van mijn holding het gestorte kapitaal van 18.000 euro vrij snel heb teruggestort naar Privé. Mijn huidige boekhouder en de boekhouder daarna heeft mij verzuimd te vertellen wat voor gevolgen dat heeft. De tweede fout was om pensioen in eigen beheer op te bouwen. Naast dat het veel geld heeft gekost was het ook als een cementblok in mijn BV. Door mijn gehele pensioen in één keer af te kopen zijn beide problemen opgelost, maar dat kostte me wel een hele smak geld in één keer.

Ook met mijn huidige bedrijf was het een mooi opstap jaar. Twee jaar geleden moest ik nog uitleggen wat we deden aan potentiële klanten, nu kunnen we het gewoon laten zien. We hebben veel geïnvesteerd, maar het is nu tijd om dit om te zetten naar solide groei. Alleen ook hier wil ik de verdieping maken naar wat ik persoonlijk al heb doorgemaakt. Het leren leren. Ik wil dus leerstof maken die niet compleet is, maar die de leerling uitdaagt zelf op zoek te gaan. Niet vertellen hoe iets moet, maar prikkelen om iemand er zelf achter te laten komen.

Honderden jaren worden we in een soort sjabloon geperst van mensen die klaargestoomd worden om als arbeider onderdeel te worden van de maatschappij. Heel subtiel zitten hier Calvinistische trekjes in die in feite deugdzaamheid promoten voor het grotere goed en het hiernamaals. Natuurlijk snap ik dat een bepaalde basis nodig is om te kunnen functioneren. Hier vallen rekenen, lezen en schrijven onder. Toch wordt hier te lang en teveel bij stilgestaan. Leon zijn huiswerkhouding is slecht, maar ik snap wel waarom dat komt. Als je niet weet waarom je iets leert, dan ben je ook niet bereid om hier veel aandacht aan te geven. Kinderen die braaf hun huiswerk maken doen dit in mijn ogen vaker uit plichtsbesef of om pappa en mamma blij te maken, maar niet omdat ze nieuwsgierig zijn deze kennis op te doen. In mijn ogen zou een school zich veel meer moeten richten op het faciliteren van het leren. Na het aanbieden van materiaal en mogelijkheden de kinderen enthousiasmeren of een beetje verder te helpen als ze vastlopen.

En in feite zie ik dit ook in het bedrijfsleven. Je wordt geacht de regels te kennen en je aan de regels van het werk te houden. Zelden wordt je geprikkeld om op onderzoek uit te gaan. Zo probeer ik op mijn werk zo min mogelijk taken te delegeren, maar formuleer ik liever mijn probleem of wens en laat ik iemand zoveel mogelijk vrij om zelf een manier te vinden om dit uit te voeren of op te lossen. Toch zit leren en willen leren en er standaard niet in, het kost me moeite om het leren een vast onderdeel te laten zijn van het dagelijks werk. Toch zie ik wel de effecten van het gericht zijn op kennis. Onze interne processen lopen steeds soepeler, het niveau wordt steeds hoger en ik hoef steeds minder inspanning te leveren om iets af te krijgen. Dus ook onbewust wordt er veel geleerd.

Zoals altijd wil ik meer schrijven en dat lukt me steeds beter. Het zijn nog geen verhalen, maar er gaat geen dag voorbij zonder dat ik een paar pagina’s schrijf. Zo ook stukjes zoals deze. Het overgrote deel haalt de publicatie niet omdat ik ze niet afmaak, maar vaak neem ik stukjes dan weer mee naar een volgende blog. Zo ben ik met een langere essay bezig “de essentie van een gelukkig leven” en hoop daarmee echt iets neer te zetten wat dieper gaat dan mijn gebruikelijke blogs.

Ik schrijf voornamelijk voor mezelf en vind het natuurlijk ook leuk als je het leest. Laat me weten wat je denkt, geef kritiek of stel een vraag, want alleen dan kan ik er beter in worden.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Veranderende dynamiek

Ken je dat gevoel? Dat je ergens werkt en er een hele goede sfeer is. Dat je een bijzondere tijd hebt ergens. En op een gegeven moment gaat dat weer voorbij, iemand gaat weg, management wordt strenger, of het werk verandert. Achteraf besef je dan pas dat het een bijzondere tijd was en kun je dat gevoel gaan missen en ga je op een gegeven moment ook zelf verder.

Ik had het toen ik vakken vulde bij de V&D, later toen ik werkte bij de Griek, maar ook in Australië toen ik werkte bij een bakker in een wintersportdorp. Oh Jindabyne, wat mis ik dat. Maar het gebeurd niet alleen op werk, ook thuis of met familie heb je gouden tijden en die gaan dan weer voorbij en soms is het een heerlijke zomer die heel lang lijkt te duren maar dan ineens overgaat in een herfst.

Aan de ene kant is dat mooi, vooral als je beseft dat het een gouden tijd is. Ook het besef dat het weer voorbij gaat heeft iets moois, zoals die laatste herfstdag die onverwacht warm is, maar waarvan je weet dat het slechte weer er toch aankomt. Hoe meer ik er nu over schrijf, hoe meer herinneringen binnenstromen.

Maar nu is er ook aan het tijdperk een einde gekomen dat Leon en Evelien niet meer lekker liggen bij elkaar. Klikken, schelden, sarren, pesten, vernederen. De liefde lijkt voorbij en ik mis het nu al. Het is dan ook zo ongrijpbaar. Hoe komt dat toch? Wie wordt hier nu beter van? Het geeft me zo’n gevoel van zonde. Is het tijdelijk? Kan ik er wat aan doen?

Vandaag las ik een slecht stukje over Kaizen, dat gaat om verbeteren met hele kleine stapjes. Het stuk was inspiratieloos, maar toch zette het me aan het denken. Misschien was dat denken al wat eerder begonnen, maar vandaag voelde ik het. Als ik nu iedere dag een kleine stukje schrijf, misschien wordt het dan elke keer een beetje beter.

Want een ding wat ik de laatste twee jaar geleerd heb is dat er geen shortcut bestaat voor oefenen, oefenen, oefenen. Alles wat je wilt weten of kunnen valt of staat hierbij. Je moet er gewoon tijd in steken, zoveel mogelijk, dan wordt het beter. Je kunt dat niet afraffelen en denken dat je beter bent dan de rest door het met minder tijd ook te kunnen. Talent is overrated. Volhardendheid wint het van talent, dat geloof ik.

Maar goed, ik ga er weer eens goed voor zitten en afscheid nemen van die tijd dat mijn kinderen elkaars beste maatje waren…

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

Bill Ringa & the sex-killers

Op een druilerige donderdagavond in de herfst doe ik de deur open en staat mijn buurvrouw Debby voor de deur. “Zo, heb jij je sex-killers aan?” vraagt ze grappend terwijl ze naar mijn voeten kijkt. Aan die voeten zit een paar Crocs.

HHaKRs-AC5fZi3Y3eHyZkrMWoqBl6EYNNuaWl9SHteNCqG7xF2uUaEAqKnv9T47gAHYei2GMGAKeG0QoK_6XxOqqZStU7LY2vs9tsY74m5qdZf7uPX3_zVaZqShjgku4QevWY4XX

Ik hou van mijn Crocs.

Ja ze zijn lelijk en als ik anderen ermee zie lopen is dat inderdaad niet sexy, maar sinds ik een paar jaar van de muur af ben gevallen na klimmen krijg ik snel pijn in mijn hielen als ik op blote voeten loop. Overigens zijn het niet eens echte Crocs en heb ik ze gekocht in de Ardennen toen we een familie weekendje daar hadden en ik geen slippers had meegenomen. Maar, oh, wat zitten ze lekker. Ze zijn zo lelijk als dat ze lekker zitten.

Door de tijd heen heb ik zelfs met het idee rondgelopen om sloffen te ontwerpen. Het comfort van de Crocs maar dan met een wat sneller uiterlijk. Maar helaas. Ik heb meerdere keren sloffen gekocht maar nog steeds geen vervanger van mijn geliefde Crocs.

Meet, Bill Ringa.

Bzpg-vWRLi_P76wWjSEFp9erGnw2OPhitwVp3xhEnyQcylQjPf_p4-E1weO1_tWzBwCFoJJ5VQS9oUS8wWFAbRniY0mEydwsATnlZNMRx5k-HH60sL3w77UqbWLmpBFKiTQ2QElC

Zijn echte naam is Steve McQueen en in de 1959 film Never So Few speelt hij naast Frank Sinatra als “Bill Ringa” de stoere korporaal. Je kunt hem nog in actie zien op youtube hier en hier (hij is de rechter in de auto).

Bill Ringa is een inspiratie voor Timothy Wetsteijn, en Timothy heeft bij Cindy op de lagere school gezeten. Ze zijn even oud, maar er waren zoveel klassen, dat hij in de andere klas zat, al gingen ze wel met elkaar om. Onlangs stuurde Timothy een vriendenverzoek aan Cindy op Facebook en deelde ze een artikel van hem in het AD. Hij heeft zijn goede baan opgezegd om via Kickstarter zijn idee te realiseren, een pantoffel. Kickstarter is een platform om geld te werven voor een idee. Bij het realiseren van dat idee krijgen de “backers” goedkoop een exemplaar in handen.

Toen ik dat artikel las vroeg ik Cindy nog, hey! Waarom heb je mij niet getagd? Ik ben al jaren op zoek naar sloffen die wel leuk zijn. Dus kijk op de Bill Ringa website en aanschouw mijn nieuwe sloffen. Ze zijn warm en comfortabel en geven ook gewoon goede ondersteuning voor mijn hielen.

Nu loop ik niet meer op sloffen, maar op Bill Ringa’s!

EsRNnNpi7PHI9NRY5vAgTSbdvIIraOG0oj3iQ-dfY24ODkYQ_5uzZy0E-hdrmb0klJuRx5PLQWvptxjmCpRbgqEM7Geh4mTNmZHgeVtgMXlJ5Qw9XTPxxBivfz2bLeDTEg9_9rJF

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

De toekomst van ons

Volgens Ethan Siegel duurt het met de huidige manier van voortstuwen 200.000 jaar voordat we de dichtstbijzijnde ster kunnen bereiken; Alpha Centauri die “slechts” 4,3 lichtjaar van ons verwijderd is.

De redenatie is vrij simpel. Om aan de zwaartekracht van de aarde ontsnappen heb je een snelheid nodig van 11 Km per seconde, daar moet je behoorlijke wat brandstof voor verstoken en vandaar dat raketten zo massief zijn. Om naar sterren te reizen heb je veel meer snelheid nodig, je moet blijven versnellen en met onze huidige stand van techniek is dat onmogelijk of we nu met brandstof, kernenergie of de theoretische em-drive reizen. Die laatste klinkt natuurlijk geweldig versnellen met zonlicht, maar de hoeveelheid zonlicht wordt steeds minder hoe verder je weg bent van je ster. Reizen met lichtsnelheid klinkt heel gaaf, maar als je de wetenschap erop los laat zie je dat een beetje massa verplaatsen extreem veel energie kost.

Reizen naar de sterren gaat hem niet worden en zeker niet voor de mensen die nu leven. Elon Musk is bezig met zijn missie naar Mars. Dat klinkt mooier dan het is. Ik geloof er niet in, ook niet over 100 jaar en zeker niet met de techniek van nu. Een paar redenen waarom Mars niet zomaar bewoonbaar is;

  • De slechtste plek op aarde is nog vriendelijk vergeleken met de beste plek op Mars

  • Mars heeft geen elektromagnetisch veld welke beschermt tegen schadelijke straling van de zon. Vooralsnog lijkt onbeschermd leven aan de oppervlakte slecht voor de gezondheid.

  • Als we onze eigen woestijnen nauwelijks kunnen gebruiken voor verbouwen van gewassen, dan lijkt dit op Mars nog veel uitdagender.

  • Zwaartekracht op Mars is veel lager, voor lange periodes en aangenomen dat we als mensen daar niet op in zijn gesteld zal dit vele “Mars” generaties teisteren.

Spullen de ruimte in krijgen is extreem duur en levert pas op de zeer lange termijn iets op. Ik denk dat we eerst robots moeten gebruiken om voorbereidingen te treffen voor mensen om daar te leven.

Het bevolken van Mars en het reizen naar de sterren zullen dus niet gebeuren zeker niet tijdens ons leven, het leven van onze kinderen en de kinderen van onze kinderen. We zitten dus vast aan onze aarde en als onze planeet ons huis is, wordt het tijd dat we hier wat duurzamer mee omgaan. Achterstallig onderhoud leidt altijd tot veel hogere kosten en wat zijn we met z’n allen “achterstallig” geweest!

Nu ben ik geen milieuridder, heb ik er een hekel aan om afval te scheiden, heb ik twee kliko’s voor mijn restafval en gooi ik alleen spullen uit de tuin in de GFT bak. Ook ben ik nog niet heel erg onder de indruk van de “climate change” beweging. Misschien is dat onwetendheid, maar zoals ik er tegenaan kijk is het veranderen van het klimaat niet iets wat we op kunnen lossen met de campagnes om co2 uitstoot tegen te gaan. Het is goed dat ze er zijn want er is wel iets van beweging, maar het is niet dé oplossing.

In China is smog een steeds groter wordend probleem, dit probleem gaat aan alle kanten pijn doen. Mensen worden zieker, minder productief, bedrijven verplaatsen en onvrede zal groeien. De drive van China om dus iets met uitstoot van auto’s te doen en weg te bewegen van het verbranden van fossiele brandstoffen zal groter worden. Dit zal leiden tot innovaties die weer verkocht kunnen worden en dus op allerlei gebieden zullen bijdragen aan China, maar ook aan de wereld in zijn geheel. Ik geloof echt dat technologie onze redding is, maar ook onze ondergang. In onze zoektocht naar het volledig begrijpen van het universum, het leven en intelligentie zullen we iets creëren wat slimmer dan wel sterker is dan wij zelf zijn, en als dat ontstaat, welke rol spelen wij dan nog? Maar net als met het reizen naar sterren zal ik, of mijn kleinkinderen, dit niet meemaken.

Ik weet niet hoe oud je bent, maar ik ben nu 45 en toen ik jong was hadden we spookverhalen. Eén daarvan ging over een hakenkruis geverfd in een huis dat maar niet weg wilde gaan hoeveel behang er nog overheen geplakt werd en hoe vaak er overheen geverfd was. Natuurlijk komt er een moment dat je beseft dat het een onzinverhaal is.

HtceZSwdys-wehlSIZD9mXELC7AJUfsE2JyoV7_BToSI901vTftxfGaZDKAwSvstAL7nxbywIQhG1l7440rso4OnuUUk1CyN9bHGi1l5ma39Pcq2qqfypkt6rQ_cMC3XAgcVQbw7

Mijn punt is dat door internet alles veel transparanter geworden is. Natuurlijk hebben we nog steeds propaganda, grote leugens, fake news, etc. Maar echte miracles zijn er niet meer. Ik heb er nooit in geloofd. Ook denk ik dat het niet zo heel lang duurt voordat men niet meer in God gelooft, in ieder geval niet in de huidige achterhaalde vorm van religies met een bloedig verleden. Ik sluit het bestaan van iets als onderdeel van het universum niet uit, maar wel dat er een God bestaat in de vorm die door christendom, jodendom of islam beschreven wordt.

Waar gaat dit verhaal naartoe?

Ik zie het als een begin van een serie over alles wat mij bezighoudt, en dat is een hoop. Daarnaast geloof ik dat al deze onderwerpen iets met elkaar gemeen hebben. Het past allemaal in het grotere plaatje. Kunstmatige intelligentie, religie, de (on)mogelijkheden van technologie. Ik schrijf het voor mezelf en leuk als er wat discussie uit voortkomt, maar ik ga niet voor de views en voor de likes. Wie weet wat voor moois hieruit voortkomt…

Als je leuke tips hebt, of mijn antwoord op een vraag wilt horen, stuur me een mail.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Dat unieke gevoel

Een paar tienermeisjes praten met elkaar op een zolderkamer. “Heb jij wel eens een orgasme gehad?” vraagt één van de meisjes aan het meisje dat nog niet zoveel gezegd heeft. “Ik denk het wel”, antwoordde ze wat onzeker.

Een orgasme is een uniek gevoel waar geen twijfel over bestaat wat het is. Maar hoe weet je dat als je het nog nooit ervaren hebt?

In mijn leven ben ik best wel een paar keer flink verliefd geweest en heb ik ook relaties gehad van langer dan een jaar. Er zijn misschien momenten geweest dat ik in de “ware”geloofd heb, maar volgens mij nooit echt.

Dus doordat ik het gevoel van de ware niet kende, leefde ik daar ook naar. Je denkt dat het moeizame in een relatie erbij hoort en je leest zo vaak dat je aan een goede relatie moet werken. Iedere relatie voelt dan ook als een tijdelijk iets. Iets wat voorbij gaat en er weer iets nieuws voor terug komt. Of niet.

Toen kwam ik Cindy tegen op een wintersportvakantie. En geloof me, dat was geen liefde op het eerste gezicht. De eerste maanden waren zelfs erg moeizaam. Ik stelde me ook niet open voor haar en dat was wederzijds. De grote tweesprong was toen ik mijn auto aan de kant zette en haar opbelde om een einde aan onze “relatie” te maken. We kende elkaar toen ruim twee maanden. Zij gaf aan dat ze dat eigenlijk niet wilde en ik zei dat zij het initiatief dan maar moest nemen. Voor haar was dat denk ik ook een kantelpunt en ergens in Augustus van 2004 lagen we op het strand in Scheveningen – we kende elkaar toen bijna een half jaar- en vroeg ze me hoe leuk ik haar vond. Mijn antwoord was toen; “De rest van mijn leven leuk.” . Die zin had ik niet voorbereid, ik had er zelfs niet over nagedacht. Maar ik meende het wel.

Overigens was dat moment nog steeds niet mijn “orgasme”. Dat unieke gevoel wat onmiskenbaar is. Ik weet zelfs niet of er ooit zo’n orgasme moment was waarop ik voelde dat onze liefde “de ware” was. En zelfs die term staat me tegen als ik hem zo opschrijf. Niettemin, op een gegeven moment voelt het gewoon zo en dat is een soort staat van permanente verliefdheid. Ik kan niet spreken voor Cindy, toch voel ik me erg zeker bij haar en dat haar gevoelens overeenkomen al is verliefdheid dan niet de juiste term. Ik voel het wel degelijk zo. Niet altijd, maar heel vaak.

Natuurlijk is Cindy niet perfect, ze heeft genoeg dingen die ik soms wat minder vind. Wat ik doe om van te leven interesseert haar werkelijk niets, ze houdt van andere films, heeft andere interesses en deelt mijn passie voor technologie en filosofie totaal niet. Ik mankeer ook vast voldoende. Zo ben ik vergroeid met mijn computer en steek ik soms te weinig tijd in mijn gezin en vind ik werk erg belangrijk. Maar als we samen zijn is dat gewoon heerlijk, we drinken ook graag samen een drankje en als we uit eten gaan vermaken we ons prima.

Ik kan me niet voorstellen dat wij in een scheiding terecht zouden komen. Net als dat ik me niet voor kan stellen dat haar ouders ooit zouden scheiden. Natuurlijk kijk ik ook naar andere vrouwen en kan Cindy ook onder de indruk zijn van een mooie man. Maar de angst die ik had om bij het trouwen te beloven dat ik nooit een andere vrouw zou liefhebben heb ik niet meer. Ik geloof ook niet in vreemdgaan en voel wel de voordelen van trouw (aan jezelf) zijn. Het fijne gevoel om niets te hoeven verbergen.

Ik geloof dat bijna iedereen zijn “orgasme” in een ander mens kan vinden. Dat unieke gevoel dat je de rest van je leven met iemand wil delen en dat het ook gebaseerd is op meer dan verliefdheid alleen. Het magische recept kan ik niet vertellen. Het waarom iets nu is zoals het is. Maar als je het voelt, dan is het zonder twijfel.

Cindy is mijn vrouw. Iedere dag ben ik daar dankbaar voor. Ik weet niet wat ons nog te wachten staat en hoe we nog op de proef gesteld zullen worden. Maar het gaat nu om nu, en dat gevoel wil ik delen….

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Van 43 naar 44 en vooruit kijken naar 2016 en verder

15 December ben ik 44 jaar geworden. Dat heb ik niet gevierd anders dan dat ik met mijn gezin, moeder, Gerard en mijn schoonouders naar kaarsjesavond ben geweest in de Dorpsstraat. Wow, wat een mensen waren er op de been.

Dat ik het niet vierde had vooral met drukte te maken. Met Thingks zijn we weliswaar leuk op weg, maar de echte doorbraak kan er alleen komen als we ons een slag in de rondte werken. En dat is wat ik doe. Ik voel me meer ondernemer dan ook en zie alle aspecten van het ondernemerschap. Mensen aansturen, moeilijke gesprekken voeren, te krap budget en teveel werk, stellen van prioriteiten, een eigen product ontwikkelen en in de lucht houden. Verantwoordelijk delegeren en weer terugnemen. Dat is heel mooi en uitdagend, maar ook spannend en stressvol.

Zo zit ik ook met een spagaat naar mijn gezin. Die willen ook een leuke pappa die initiatief toont en dat schiet er steeds vaker bij in. Nu klinkt dat iets wat je als lezer al vaker van mij hebt voorgeschoteld gekregen. Dat klopt. Maar dat ik er een aantal keren niet in ben geslaagd, betekent niet dat ik er nooit in zal slagen. Zo heb ik mijn kansen nog nooit hoger ingeschat dan nu.

De kerst is ook voorbij en als ik één ding leerde: Alle veertigers hebben wel iets aan lichamelijke een geestelijke klachten! Zelf zit ik met mijn rug te hannesen en ik zie er erg vermoeid uit.

Voornemens

Ja, en ondanks dat velen een allergische reactie krijgen van goede voornemens, heb ik ze wel degelijk! En waarom niet. Een nieuw jaar voelt bij mij toch altijd weer als een nieuwe kans.

Voornemen 1: Positief reframen ofwel; meer doen zoals Benjamin Franklin deed.

Dit jaar heb ik de biografie over Benjamin Franklin gelezen van Isaac Walterson en ben er erg blij mee. Hij was een goede onderhandelaar, verdienstelijk uitvinder en heeft heel veel betekend voor dingen die nu nog actueel zijn. Van bliksemafleider tot bibliotheek. Eén van de voornemens / principes van Benjamin was door nooit directe aanvallen te doen maar meer te kiezen voor de “naïeve vragensteller” zoals Socrates dat deed. Op Computable reageer ik nog wel eens erg aanvallend waardoor ik eigenlijk niet het doel bereik wat ik wil bereiken, namelijk dat mensen mijn standpunten overnemen. Als iemand het “fout” heeft op het internet, trek ik altijd te vuur en te zwaard. Mijn voornemen is dus om eigenlijk altijd positief te reageren en als dat niet lukt in ieder geval kritische maar naïef opgestelde vragen te stellen.

Voornemen 2: Meer initiatief nemen tijdens quality time met de kinderen.

Zoals je weet ben ik ergens vorig jaar opnieuw van freelancer ondernemer geworden. Nu eind 2015 hebben we een vuurtje gestookt, maar moeten we flink aan de bak om het een brand te laten worden. Dat betekent langere dagen en ook af en toe in de avonden en weekenden doorwerken. Cindy vind het niet leuk dat als ik dan thuis ben, soms nog steeds met mijn hoofd bij mijn werk zit. Dit kan ik niet ontkennen. Vandaag was Leon logeren bij Leo en Marja en ben ik met Evelien na het eten nog een avondwandeling maken. Ze heeft gerend, gelachen, tikkertje gespeeld en je merkt dat ze die één op één aandacht heerlijk vind.

Voornemen 3: Minder alcohol drinken.

Tja dit is een jaarlijks terugkerend cliché. Mijn compagnon Maarten en ruim drie maanden geleden gestopt met drinken. Volledig gestopt. And it shows. Zijn kilo’s vliegen eraf en in combinatie met meer sporten en anders eten is het verschil echt enorm. Nu beweeg ik veel, eet ik een heel kleine beetje gematigd, maar drink ik nog steeds te vaak drank en is afvallen dus kansloos. Overigens gaat het mij niet om de kilo’s, maar om het gezondere. 2e kerstdag bij Peggy zaten we als veertig plussers toch maar te delen wat we aan lichamelijk kuurtjes hadden en dat was toch wel opvallend. Als we ons lichaam niet heilig verklaren en zo doorgaan ben ik benieuwd wat we allemaal te melden hebben als we zestig zijn.

Al met al voornemens die haalbaar en uitvoerbaar zijn, misschien dat ik volgend jaar terugblik en kan vertellen wat hiervan terecht is gekomen. Uiteindelijk gaat het erom om van voornemens gewoontes te maken. F*ck de doelen, het gaat om gewoontes…

De toekomst van onze kinderen

Het zal aan de ene kant wel iets zijn van alle tijden, je zorgen maken over de kansen van je kinderen in de toekomst. Aan de ene kant hebben we meer luxe dan onze ouders. Meer van alles, maar daarmee ook minder tijd voor alles. Een traditioneel huishouden met een werkende man en een vrouw die voor het huisfront zorgt lijkt heel lastig te zijn. Maar ondanks dat dit iets is wat onze ouders tijdens de koude oorlog ook zorgen baarde, denk ik dat de tijden toch echt anders zijn dan toen wij jong waren. Waar ik me zorgen over maak:

Schulden: Onze welvaart is gekocht met schulden, als je reëel bent is het niet logisch dat je zoveel luxe hebt met het werk dat je doet. We kennen dus meer luxe dan we eigenlijk zelf aan waarde produceren. Deze “winst” verkrijgen wij ten kostte van iemand anders, bijvoorbeeld door onze “kredietwaardigheid”. Lang verhaal om uit te leggen wat ik precies hiermee bedoel, maar hoe dan ook, na 2008 doen we niets fundamenteel anders dan nu en door truukjes van banken en centrale banken kopen we tijdelijke rust, maar het is in feite een schuld die we doorschuiven. Er moet vroeg of laat een onrust ontstaan, een revolutie. En tijden van revolutie zijn per definitie niet goed voor je welvaart. En als onze rust lang duurt betaald iemand anders hiervoor.

Werk: Automatisering heeft nooit echt geleid tot minder banen. Toch zijn er drie “krachten” die spelen en die voor grote veranderingen zorgen. V&D heeft 10.000 man personeel voor 650 miljoen omzet. Bol.com heeft een gelijke omzet met 700 mensen personeel. V&D gaat daaraan ten onder en netto blijven er dus minder banen over. Je kunt op je klompen aanvoelen dat er nog veel meer banen zullen verdwijnen, vaak ook indirect door automatisering. Wat moeten kinderen nu doen voor opleiding om relevant te blijven? Arts? Kapper? Loodgieter? Want veel andere banen zullen verdwijnen. Door automatisering, maar ook doordat het steeds makkelijker is om dingen uit te besteden naar landen waar de lonen lager liggen. Dit zie je bij chauffeurs, werklieden, maar ook programmeurs. Daar komt nog een derde kracht bij: Kunstmatige intelligentie. De toekomst qua werk wordt heel onzeker en als je kijkt naar de verarming in de zorg moet dat je zorgen baren. Dan heb je nog een groeiend leger zelfstandigen zonder personeel waarbij een klein deel rijk wordt, maar een groot deel nauwelijks voldoende inkomen genereert en het effect daarvan komt pas boven als deze mensen hun pensioenleeftijd bereiken. Want daar hebben ze niets voor kunnen doen.

Milieu: Dat de planeet warmer word, dat geloof ik best, dat gaat voor problemen zorgen en problemen leiden tot onrust. Ik geloof niet dat we op dit moment “sustainable” zijn. De manier waarop wij land verbouwen, water gebruiken, zeeën leegvissen en lucht vervuilen gaat ongetwijfeld ellende veroorzaken. Technologie heeft ons welvaart gebracht, maar ook het opgebruiken van de planeet. Ik geloof echt dat technologie ook onze redding moet worden en dat we uiteindelijk een modus kunnen vinden waarop we duizenden jaren door kunnen leven zonder de planeet uit te putten, maar op dit moment lijkt die kans niet heel erg groot en daarmee kom ik tot het laatste stuk wat ik wil delen.

Geloof

Wie mij kent weet dat ik nergens in geloof en zeker niet in een God. Ieder heeft het recht te geloven wat hij wil geloven, maar ik denk dat we gewoon dood gaan en nooit meer terug komen. Is dat erg? Nee. Dood is immers dood, je kunt niet lijden als je er niet meer bent, zo simpel is het. Geestig als mensen dan toch willen vasthouden dat er iets is na je dood. Hoe ziet dat eruit dan? En als we als mensen dan over het universum verspreiden en dadelijk met zijn triljarden zijn, hoe ziet de hemel er dan uit? Zijn we ineens wel verlost van nare gewoontes als we in de hemel zijn? En als we steeds terugkeren om tot uiteindelijk verlichting komen, wat is er dan? Ik ben ook betoverd door het leven, geniet van alles wat het mens-zijn in zich heeft , maar wentel vaak genoeg in de banaliteit van alledag. Er is niets wat wijst op meer dan wat wij zien. Zo wil Elon Musk dat we Mars koloniseren zodat we niet ineens als mensheid zijn uitgeroeid als er hier iets misgaat op Aarde. Maar als we zoals Spinoza voorstelt dingen zien vanuit het perspectief van de eeuwigheid wat boeit het als de mensheid of Aarde uitsterft? Als we lang genoeg leven zal de zon veranderen in een supernova of uitdoven en als we dan al verder het universum hebben bewoond en lang genoeg doorgaan komen we vanzelf weer tot een nieuwe big-bang en is alles sowieso stuk 🙂

Je hebt maar één leven en dat is nu, “so make it count”.

Tja, al met al misschien een zwaar stukje geworden. Dat moet je dan maar weer relativeren, haha.Ik deel graag mijn gedachten en vind het heerlijk om te schrijven, aan jou de vrijheid om het al dan niet te lezen, en als je van gedachten wilt wisselen hierover, je weet me te bereiken.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen