​Everything with a beginning has an end

Vorige week heb ik mijn Audi TT weer verkocht. Voor alles is een eerste keer en deze keer kon ik een vinkje zetten achter “Auto exporteren naar het buitenland”. Een Franstalige Belg wilde de auto hebben en dat is uiteindelijk gelukt. Het gebeurt mij wel vaker dat ik iets nieuws uitprobeer wat eigenlijk niet bij me past en zo’n mooie auto is daar één van. Het gaf me plezier om ermee te rijden, maar ook weer zorgen om onderhoud en bovendien heb ik er veel te weinig mee gereden om de maandelijkse kosten te rechtvaardigen. Dus het lucht me eigenlijk op.

Ik fiets veruit de meeste dagen naar kantoor en we gaan nog wel een pool auto aanschaffen voor als iemand naar een klant moet en geen auto heeft. Daarnaast hebben we natuurlijk de auto van Cindy.

Vorige week had ik ook nog een andere “eerste keer”. Ik was namelijk drie dagen in Barcelona. Op uitnodiging van een groot Amerikaans bedrijf wat ik nauwelijkse kende; NetApp. Die hield daar een congres en zij hebben alles voor mij geregeld. Toegang, vlucht, luxe hotel, eten, the works. In het begin was ik bang dat ik inhoudelijk weinig nieuws zou leren of dat het niet erg relevant zou zijn, maar gelukkig was het niets van dat al. Het bedrijf heeft wat meer dan een jaar geleden een strategiewijziging doorgezet. Hun filosofie sprak me best wel aan. Ik “doe” alles met de bekende grote cloud providers zoals Azure, AWS en GCP. Het nadeel daarin is dat je vaak ook ook vast zit aan die providers en dat je er steeds dieper in komt te zitten. Met NetApp is het makkelijker geworden om het zo te gebruiken dat je wel relatief eenvoudig kunt verplaatsen. Als dank voor het congres zal ik een video maken en een blog hierover schrijven.

Barcelona is een mooie stad die niet te groot is en waar ik prachtige wandelingen door heb gemaakt. Het was twintig graden en mooi weer en ik snap wel dat Spanjaarden van Spanje houden. Qua cultuur spreekt het me ook veel meer aan dan Frankrijk.

De laatste weken van het jaar glippen door mijn vingers. Thuis hebben we net als de rest van Nederland de boom opgezet en heb ik geleerd dat Evelien echt gek op kerst is. Tijdens het opzetten riep ze “Ok Google, zet SkyRadio aan” en toen waren ze verder aan het optuigen met de kerstmuziek van SkyRadio.

Onder het mom van vaker plaatsen, hou ik het kort en probeer ik het weer vaker te doen.

Met de cloudarchitecten in het vliegtuig.

Uitzicht vanaf het hotel.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

​Het koude universum

Ik schreef onderstaande in juli 2017… nu ik het opnieuw lees heb ik besloten het maar meteen het internet op te slingeren…

Toen ik jong was, misschien een jaar of negen, geloofde ik dat ik superman kon zijn als ik dat maar hard genoeg geloofde. Ik fietste op mijn straat met één vuist vooruit en probeerde met mijn geest te versnellen en te vliegen zoals Superman vliegt.

Het is nooit gelukt.

Misschien vind je het een beetje gek dat ik het probeerde, maar gek is het ook weer niet en ik zal uitleggen waarom.

Ontmoet James.

James was gek op goochelen en wilde als kind goochelaar worden, maar toen hij zag dat een kerkelijk iemand goocheltrucs gebruikte als zijnde goddelijke macht werd zijn leven bezegeld als de ontmaskeraar van charlatans. Mede door zijn inzet ben ik gekomen tot dit stuk waarin ik wil schrijven over onze realiteit.

Onze realiteit is dat er geen God of almachtige is. Onze realiteit is dat we doodgaan en met welke ambitie je ook geboren wordt, ons lot is voor allen uiteindelijk hetzelfde. Het is normaal dat je weerstand voelt als ik dit schrijf. Vraag: Heb je nog ouders? Zij zitten in een andere fase van hun leven en willen wel kennis met je delen, maar grote kans dat het niet echt aankomt wat ze zeggen. Zij hadden ook ambities,

James Randi is ook een verhalenverteller. Moeiteloos weet hij krachtige anekdotes te geven over mensen die net als ik geloofde in hun speciale gaven zoals helderziendheid en paranormaliteit. Als er maar iemand was die op een normale wijze kon aantonen enige krachten te bezitten, dan zou hij diegene direct belonen met een miljoen euro. De beloning is nooit gegeven. Derek Ogilvy is bij hem geweest -twee keer zelfs- en faalde hopeloos, evenals Uri Geller en ook Char is door hem ontmaskerd.

Vroeger hadden we een urban story die de ronde deed. Zo kende iemand die ik kende iemand die geesten had opgeroepen en op een gegeven moment zat daar een boze geest tussen. Die had een hakenkruis op de muur gemaakt en zelfs als je er overheen verfde, kwam steeds dat hakenkruis toch terug.

Vroeger kon dat, maar tegenwoordig zijn dit soort mirakels niet meer mogelijk. They got busted.

Het laatste jaar heb ik heel veel gelezen over wetenschap en astronomie. Over wat materie is, over de big bang en hoe me weten hoe oud sterren zijn en wat sterren zijn. Om echt de details te begrijpen en zelf calculaties te maken gaat te ver, maar met mijn investering heb ik wel een verdieping gekregen in mijn inzichten en deze verder uitgebreid. En het betaalt zich uit! Kennis opdoen uit de kennis van anderen geeft een heerlijk gevoel. De big bang was niet iets wat op één plek gebeurd is, maar op alle plekken tegelijk. Voor de big bang bestond materie niet, deze is ontstaan na de big bang. Het universum zoals we deze kennen is 13,7 miljard jaar oud en de dichtstbijzijnde ster op 4,3 lichtjaar kost 200.000 jaar om te bereiken met de technologie die we nu hebben. Er zijn uiteraard ook nog een aantal mysteries zoals donkere materie en donkere energie waarbij we nog geen clue hebben wat het is en of het zelfs maar bestaat. Maar aan de bewegingen en draaisnelheid van sterrenstelsels te zien kloppen de berekeningen niet. Er mist iets en dat is wat we donkere materie noemen.

Een ander ding is dat we 100 jaar geleden pas de tools ontwikkelde om atomen waar te nemen. Atoom is een woord uit het Grieks en betekent zoiets als “ondeelbaar”, maar nu weten we dat een atoom uit veel meer bestaat dan elektronen, protonen en neutronen.

Dat we zeker nog niet alles weten is een understatement. Maar dit betekent dat wat we zien in zekere mate voorspelbaar is en hiermee bedoel ik dat er niet zoiets bestaat als telekinese, telepathie of onverklaarbare gebeurtenissen in een gecontroleerde omgeving. Tussen alle atomen en materie zul je geen God tegenkomen. Het universum bevat niet meer dan de krachten en materie die we tegenkomen. Dit is een bewering natuurlijk, maar ik zal hem toelichten zonder al te technisch te worden.

Dus als alles min of meer te verklaren is, mirakels en goddelijke interventies niet plaatsvinden, helderzienden gewoon een trucje doen, wat kun je dan nog meer over het leven zeggen? Wat betekent het als er geen gerechtigheid is? Dat we gewoon als mensen doodgaan ongeacht hoe en wat we gedaan hebben in ons leven. Als er geen God is, geen hemel, geen reïncarnatie?

Is ons leven dan per definitie zinloos?

Verre van dat. Bij mijn bewering dat er geen God is, staat los van het feit dat je leven voelt. Dat je van simpele dingen gelukkig kan worden, maar soms ook wanhopig bent, of depressief. Juist omdat er een eeuwigheid was voordat je leefde en er een eeuwigheid is nadat je dood bent is er een prikkel om alles uit het leven te persen als sap uit een citroen. Je zou er ook bewust moet maken van het feit dat je de dingen niet voor anderen moet doen, maar voor jezelf. Dit klinkt wellicht wat egoïstischer dan dat het is. Redeneer maar even met mij mee.

Kinderen. Heb ik gekozen voor kinderen voor het kind? Nee. Ik heb gekozen voor kinderen als invulling van mijn leven. Juist omdat ik ze belangrijker vindt dan mijzelf, ervaar je het gekke van ouder zijn. Je levert heel veel vrijheid in, geen dag gaat voorbij zonder ergernis, maar uiteindelijk brengt het ook unieke gevoelens die je misschien op geen ander manier zou kunnen voelen. Iemand helpen doe je niet voor een ander, maar voor jezelf. Je voelt je bijvoorbeeld rot als je het niet doet, of juist heel goed omdat je het wel doet. Niet dat we allemaal rationele beslissingen nemen in het leven, maar in de basis zijn de principes waarom je dingen doet iets wat je voor jezelf doet.

Enter the Matrix,

Ken je “The Matrix” een film waarin computers het van de mens gewonnen hebben en mensen vanaf hun geboorte ingeplugd worden op een computer waarin hun werkelijkheid eigenlijk een simulatie blijkt te zijn. Al die menselijk emotie wekt namelijk energie op die de computers en robots nodig hebben om te functioneren. Neo, een hoofdpersoon uit de film ontsnapt zodoende uit de werkelijkheid van de Matrix om de wereld waar te nemen voor wat het is. De mens wordt in slavernij gehouden als een batterij die energie levert aan het systeem.

Ik geloof dat wij voornamelijk in de Matrix leven. Nee, niet letterlijk, ik ben geen wacko. Maar wel dat we in een realiteit leven waaruit we niet zomaar kunnen ontsnappen om te zien wat het leven eigenlijk is. Ik ga een poging wagen om het uit te leggen.

Ik weet niet waar je dit leest. Op je smartphone, of op een computer, tablet of laptop. Maar kijk eens om je heen. Waaruit bestaat de realiteit die je om je heen ziet? Letterlijk alles wat je ziet is gemaakt door de mens of geplaatst door de mens om een beeld te maken waarin we ons thuis voelen of wat een functie heeft. Kijk naar je kleren, bedacht door mensen en gemaakt in fabriekjes waarschijnlijk aan het andere eind van de wereld. De huizen, de infrastructuur, de decoraties, alles is geschapen door de mens. Het geeft ons een gevoel van bekendheid, vertrouwen, het geeft ons leven vorm. Maar de lagen van de werkelijkheid gaan verder. Onze taal, ons accent, het politieke stelsel bepaald door kunstmatig afgesproken en historische gegroeide grenzen. Ons geloof, onze maatschappelijke status, het bestaan van geld, het internet. Allemaal gemaakt door en voor mensen. We zijn zo ondergedompeld in deze realiteit dat we eigenlijk niet eens meer zien dat die er is. Daarom kunnen we er ook niet aan ontsnappen. We gaan van dag tot dag door totdat we oud zijn. We doen wat wijsheid op, verliezen wat ambities, ontwikkelen kwaaltjes, delen onze inzichten aan anderen en op een gegeven moment wordt je oud. Je gaat van alles relativeren, of missen wat je ooit was. Of spijt voor de dingen die je niet hebt gedaan en waarbij je je nu afvraagt; “Waarom niet?”.

Je bent ontstaan uit het eitje en zaadcel van je ouders die weer ontstaan zijn uit de eitjes en zaadcellen van je opa en oma en zo verder. Deze keten van leven wordt al 3 miljard jaar ononderbroken doorgegeven. Jij bent dus een gevolg van drie miljard jaar ononderbroken leven. Je bent niet alleen verbonden aan alle mensen die ooit geleefd hebben, maar zelfs van de dieren en de planten. Bizar als je dit beseft. Maar het enige wat werkelijk betekenis heeft is dat ei en zaadcelletje waaruit jij bent voortgekomen. Doordat die cellen verdubbelen en je lichaam en organen vormden heb je zintuigen ontwikkeld waarmee je het universum en de omgeving om je heen kunt waarnemen. Door het ontwikkelen van hersenen kun je daar betekenis aan geven. Je hebt daarmee een gevoel van een “ik” ontwikkelt. Die ik komt uit niets anders voort dan je hersencellen, verbindingen, genen en ervaringen van wat je hebt meegemaakt en onder invloed van het eten wat je consumeert. Dat maakt jij, jij en jij bent anders dan ik ben. De enige manier waarop we een beeld krijgen van elkaar is door de communicatie die we voeren met altijd die onzekerheid. We kennen alleen onszelf echt en hebben een beeld van elkander van wat we met elkaar meemaken of wat anderen over je zeggen. Uiteindelijk ga je dood en sterft je “ik” voor de eeuwigheid. Hooguit wordt je herinnerd in wat foto’s of de dingen die je in je leven hebt gedaan. Maar dat zul je nooit meer meemaken of kunnen voelen. Er is niets in het universum dat erop wijst dat je iets van je ik mee kunt nemen naar iets anders.

Ray Kurzweil is een wetenschapper, schrijver en zakenman en hij wil nooit dood gaan. Hij streeft ernaar iets te maken waarin hij zijn hersenen kan kopiëren zodat zijn ik bewaard blijft en misschien overgezet kan worden in een ander lichaam. Helaas zal hij zijn doel nooit bereiken, want zelfs als hij slaagt, dan heeft hij een kopie van zichzelf gemaakt. Die kopie zal zich Ray Kurzweil voelen, maar het zal niet de Ray Kurzweil zijn waarvan hij een kopie is! Nee, de kopie zal een eigen exemplaar zijn wat zich vanuit zijn perspectief Ray Kurzweil voelt. Een film die dit perfect laat zien is “The Prestige”, een film die sowieso de moeite van het kijken waard is, maar die ook de zinloosheid laat zien van het kopiëren van jezelf.

Ik denk dat ik een boek zou kunnen vullen om meer invulling te geven van mijn theorie van een koud universum en misschien komt dat er ook een keer van als ik genoeg enthousiasme proef van potentieel lezers.

Leven op aarde in het universum is iets wonderlijks en door middel van ons lichaam kunnen we hier heel even van genieten voordat we weer in de eeuwigheid verdwijnen. Je lichaam is een venster naar het universum. Wat je ook vindt, voelt, doet is er niets wat je hieraan kunt veranderen. Je kunt er iets moois van maken, je kunt de pech hebben dat het als een hel aanvoelt, je kunt pas heel laat tot besef komen met het zien zoals het is. Je kunt geloven in een god, of zoals ik, totaal niet. Je kunt goed of slecht zijn, maar uiteindelijk ben je gewoon een diertje wat even leeft om het universum te aanschouwen en weer dood gaat zonder ooit terug te komen. Er is geen rechtvaardigheid, er is geen gedrag of geloof of wat dan ook die dit kan veranderen. Besef dat alles wat wij waarnemen als realiteit in feite iets kunstmatigs is wat veelal gevormd wordt door mensen. Denk aan de politiek, racisme, geloof, bezit en zie wat het werkelijk is en dat het gewoon een soort Matrix vormt. Zelfs als je verlicht raakt en los van al het lijden, blijft je lot hetzelfde.

Wat betekent dit? Dat niets er toe doet? Of doet alles er toe omdat dit het enige leven is wat je hebt? We zijn vaak zoveel bezig met te voelen wat anders mensen van je denken, maar besef je dat het onzin is. Het maakt niet uit wat anderen van je vinden. Leef daar dan ook naar. Bevrijd jezelf uit die matrix door te beseffen wat het leven eigenlijk is. Het is weliswaar een koud universum, maar niets staat in de weg om er toch even iets moois van te maken.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

New wheels

Altijd grappig als iemand zijn acties niet in lijn liggen met wat diegene zegt. Ik heb vaak geroepen dat een auto mij weinig interesseert. Vier wielen en een stuur en als het kan nog een beetje goed geluid uit de speakers.

Ruim vier en half jaar geleden ging ik voor de Outlander PHEV. Een hybride maar met voornaamste eigenschap: 0% bijtelling. Een heerlijke auto die ik graag nog jaren zou blijven rijden. Maar goed. De regeling van 0% was maar voor vijf jaar en eind oktober is dat zo ver. Er komen dan 11.000 auto’s op de markt die voor een groot deel verkocht gaan worden omdat zo’n beetje de enige optie is om het privé over te nemen. Omdat ik niet tot het laatste moment wilde wachten heb ik hem via een gratis advertentie op AutoScout24 gezet. En binnen 24 uur was hij verkocht…. daar stond ik dan met mijn goede gedrag en zonder auto. Na veel puzzelen heb ik met Cindy besloten haar auto te upgraden naar een Ford Focus en warempel, ook haar auto bracht meer op dan verwacht. We hebben het er nog even over gehad om een tijdje met één auto door te gaan, maar ik geloof er niet in.

Maar dan. Wat zijn de mogelijkheden? Ik wil graag zakelijk rijden, maar met hoge bijtelling ben ik echt klaar. Maarten introduceerde de youngtimer. Dat zijn auto’s van 15 jaar of ouder met het liefst weinig kilometers. Je betaald dan welliswaar 35% bijtelling, maar niet over de cataloguswaarde, maar over de dagwaarde. Dan kun je wel alle kosten zakelijk betalen en aftrekken, maar hoef je geen kilometers te declareren en door andere hoepels te springen.

Nu kan ik dan een oude Saab of iets kopen, maar omdat we nu een betrouwbare familie auto hebben en ik zakelijk vooral alleen in de auto zit kon ik ook wel iets exotischer uitzoeken en daarmee wordt er een zaadje gepland. Dan ga je googlen op youngtimer en wordt hebzucht aangewakkerd. Motorrijden doe ik al jaren niet meer. Maar bij iedere gelegenheid deed ik wel mijn dakraam van de Outlander open. Ik wilde dus een cabriolet.

Let wel, de auto moest minimaal 15 jaar oud zijn! Veel auto’s waren bij nadere inspectie toch wel… oud. Mijn voorkeur ging uit naar een Audi TT, maar ik heb meerdere mensen in mijn omgeving met een BMW Z4 en dat zijn natuurlijk ook mooie auto’s. Uiteindelijk kwam Raymond met een top exemplaar. Mooi, technisch in perfecte staat, betaalbaar en pas over drie maanden 15 jaar oud. Leuke haagse vent en met een prachtig zonnetje een proefrit met de kap open gemaakt. Wat rijdt die auto heerlijk. Soepel, krachtig, verfijnd. Met een druk op de knop gaat die kap open en wordt alles geregeld. “Done deal” zou je zeggen. Hij zou hem ook nog drie maanden voor me bewaren en uitstel maakt alles lekkerder 🙂

Toch moest ik minimaal ook in een Audi TT gereden hebben voordat ik een beslissing zou maken en in Zoetermeer stond een iets wat duurdere dan andere aanbiedingen. Maar toen ik ging kijken was ik onder de indruk. Zowel de cabine als de buitenkant waren als nieuw. Auto was dealer onderhouden en had slechts één eigenaar. Na een proefrit was ik direct verkocht. Het zou deze Audi TT worden. Ik weet niet of dit een koekersaai schrijfsel van me is, maar ik ga mijn gevoel proberen te beschrijven.

Die Audi heeft namelijk niets van het verfijnde van de Z4. Zwaar stuur, een inkickende turbo, net een kart van de kartbaan. Niet soepel, het dak open maken gebeurd deels handmatig en niet subtiel. Maar wat past het bij mij! Ik voel dat apparaat aan. Ik hou ervan.

Een verstandige koper zou langs een Audi dealer rijden en hem laten keuren. Ik ben daar te lui voor. Ik kies op geluk en gevoel. Net zoals ik mijn huis gekozen heb. Pas nadat ik de auto heb gekocht heb ik gezocht op aankoopadviezen. Adviezen die ik dus pas achteraf gelezen heb. Maar goed. So far, so good. Leon kon niet geloven dat de auto 16 jaars oud was. Alles lijkt het te doen. Ik heb de auto pas twee dagen, maar nog geen zwakke kant kunnen ontdekken. En ik heb al met de kap open gereden. Dat gaat prima met de stoelverwarming en verwarming.

Rationeel is het ook te verantwoorden. Als ik de auto goed onderhoud is er nagenoeg geen afschrijving. Ja, hij rijdt niet zuinig, maar ik maak niet veel kilometers. Wegenbelasting en verzekering zijn okee en de bijtelling is laag. Dus uiteindelijk is het veel goedkoper dan een nieuwe auto of leaseauto. Of ik een goede koop heb gedaan zal achteraf pas blijken, maar vooralsnog ben ik er erg blij mee.

aFbZwXj9xqmRDpezd8BDZ80gtQgcmPnmPqqVOZDPRj578b6i0EGWF1vvtfIhnYPj20GMXD9nbMdAwaJLKABBaCvkmHnhl23IHA-n2pFWX8ouWq7EFRMgWSMkxeJW-0AWbT3HlHdk

yMZ0H6HzfyS1jM5v2jma1kxmrPasV-RVK31cofwoua_CHwG36aLNMtlymgUp_mN_PlRci2LGvjA6Ae1RMnpetZ4G-yKShaF5cRB0rQklkZHbEeGvACsVovU6cMKJ1WiByPUWk9B1

Ik weet dat er veel belangrijkere zaken zijn een auto, maar ik deel graag hoe ik tot dingen kom. Nooit gedacht dat ik nog een Audi TT cabriolet zou rijden.

Vanavond kwam ik thuis en wilde Evelien laten zien hoe ze haar spreekbeurt had voorbereid. Wow. Ik heb haar één middagje uitgelegd hoe Google G Suite werkt en zij maakt er gewoon een compleet kloppende powerpoint google presentation van. Heerlijk om te zien. Evelien heeft talenten en Leon heeft anderen. Dat zit in het kind, daar heb ik niets voor gedaan.

Ik heb nog heel veel wat ik kwijt wil, maar voor nu laat ik het voor wat ik wilde schrijven. Die ommedraai. Of zoals Leon het zonet zegt; “Je zegt dat je er niets om geeft, waarom loop je dan die auto naar iedereen te appen?”

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

The remains of the day

​De vorige keer schreef ik over dingen die voorbij gaan en dat er een verandering was tussen Leon en Evelien. Gelukkig is die echte pubertijd nog niet aangebroken en zijn ze weer vaak Jut en Jul. Van de week kwamen ze terug van het Noord AA en waren ze samen op pad gegaan met Leon zijn longboard. Voor de film lieten ze het nog één keer zien.

Daar word ik gelukkig van.

Het jaar is bijna ten einde en dan kijk ik er graag op terug. De laatste maanden waren erg grijs en dat doet toch wat met me. Ik mis het licht. Ik mis ook het reizen en avonturen. De laatste maand heb ik veel herinneringen opgehaald over Australië en als de kinderen de kans krijgen om er een jaar tussenuit te knijpen zal ik daar zeker mijn best voor doen.

Dit was ook het jaar dat Cindy haar vader verloor en het voelt nog wat ongepast om erover te schrijven. Er gaan weinig dagen voorbij dat ik er niet even bij stil sta. Het maakt me ook bewust van mijn eigen leven en het feit dat ik nu dichter bij de vijftig zit, dan bij de veertig. En vijftig is altijd een gevaarlijke leeftijd voor mannen.

Ik geloof met heel mijn hart dat we als ons individu maar één leven hebben en steeds vaker besef ik me dat ik soms wel heel makkelijk de dagen en weken voorbij laat gaan. Dat ik bepaald geluk uitstel voor later. Het kost ook heel veel inspanning om te ontsnappen aan de routine van de dagen en weken. Zo voel ik me egoïstisch als ik in het weekend liever achter de computer aan het schrijven ben dan wat te gaan doen met het gezin. Aan de andere kant bedenk ik me dan dat ik vroeger helemaal niet geëntertaind werd. Het lijkt alsof we de kinderen afhankelijker hebben gemaakt van ouders. Ze vervelen zich vaker en veel momenten vullen ze op door naar zo’n plat scherm te kijken of telefoon of tablet.

Meer dan ooit ben ik bezig met het verzamelen van kennis. Ik weet veel over bitcoin, maar ook de onderliggende technologie, over het ontstaan van sterren en hoe leven in elkaar steekt. Oppervlakkig weliswaar. Om echt de diepte in te gaan over een onderwerp zou je geen tijd meer over hebben om over andere dingen te leren. Leren is echt mijn lust en leven en maakt me gelukkig. Nu is het denk ik geen toeval dat ik uiteindelijk een bedrijf heb wat zich richt op leren. Toch is het leren wat we aanbieden mooi, maar nog redelijk oppervlakkig. Ik geloof niet meer zo in leren zoals een boek in elkaar steekt met een begin, midden en einde. Toch is dat nog steeds waar een klant om vraagt en zoals leren op school er aan toe gaat.

Kijk nu eens zelf hoe je de laatste keren dingen geleerd hebt. Of dat nu ging om het uitdiepen van nieuwe inzichten of interesse in een bepaald onderwerp. De kans is groot dat het niet lineair verliep. Je leest bijvoorbeeld een tweet, of artikel en vraagt je af “Is dit echt waar?” Dan begin je met Googlen en vind je informatie die je een plaats gaat geven. Wie schrijft het? Wanneer is dit geschreven? Wat is mening van de schrijver? Wat wil ik eigenlijk dat waar is.

Gisteren las ik bijvoorbeeld over dat bepaalde mensen bewust serious request niet steunen omdat deze samenwerkte met het Rode Kruis en dat het Rode Kruis in hun ogen een slechte organisatie is die geen joden hielp tijdens de 2e wereldoorlog. Maar de beschuldigingen gaan verder. In een tijd van nepnieuws, complottheorieën ben ik heel huiverig nog om iets voor waar aan te nemen. Maar interessant is het wel. Zo las ik ook dit hele lange verhaal over de “moord” op JFK. Het punt wat ik wil maken is dat leren iets is wat niet gaat van A naar B. Je leest iets waarover je verwonderd en door er naar te zoeken op internet, door met anderen te praten begin je er kennis en inzichten over op te doen. Door al deze verschillende dingen te lezen ontstaat er ook nog iets indirect aan leren. Iets wat dieper gaat dan de kale kennis over een onderwerp. Ik ga verbanden leggen die zo op het eerste gezicht helemaal niet rechtstreeks aan elkaar verbonden zijn. Doordat ik veel lees over astronomie (groot), quantumfysica (klein) en het leven en evolutie (ergens tussenin), zie ik ook hoe andere dingen ontstaan zoals bitcoin, bubbels en aandelen handel. En dat daar gelijkenissen in zitten op basis van de wet dat energie niet kan ontstaan, noch vernietigd kan worden. Actie = reactie. Het helpt me te kijken en dingen anders te zien. Meestal als ik dit zo deel, dan wordt ik glazig aangekeken en nu snap ik ook waarom. Als iemand mij tien jaar geleden hierover verteld zou hebben zou ik het ook niet geabsorbeerd hebben.

De meester komt pas als de leerling er klaar voor is.

Ondanks dat er nog van alles “mis” met mij is; ik schiet nog wel eens uit mijn slof naar Leon en kan stellig zijn over een onderwerp terwijl ik er gewoon naast zit. Toch merk ik wel een besef die ik altijd wel gevoeld heb, maar waar ik steeds meer vat op krijg, maar voordat ik daar verder op ga wil ik eerst nog terugkomen op het zien van verbanden en dan hier een concreet voorbeeld.

Het Rode Kruis is dus een andere organisatie dan ik dacht dat het was. Iets engs, iets veel minder nobels dan ik altijd geweten heb. Ik heb dus wat over de geschiedenis van het Rode Kruis geleerd. Maar betekent dit dat het Rode Kruis slecht is? Of helemaal slecht? Die gewonde soldaat op het strijdtoneel die geholpen wordt door iemand van Rode Kruis die zijn leven waagt om hem te helpen. Is dat ook slecht? Hoeveel mensen kunnen niet beamen dat het Rode Kruis hun leven gered heeft? Hoe meer ik zie en lees, hoe meer ik inzie dat de realiteit heel complex is. We proberen het simpel te maken door dingen zwart/wit te maken. Ondanks dat ik nu anders tegen het Rode Kruis aan kijk, geloof ik nog steeds in dat het overgrote deel van de medewerkers en vrijwilligers hele nobele mensen zijn die hele bijzondere dingen doen. Door alles wat ik leer en lees ben ik minder in termen gaan denken als goed of fout. Ik neem de feiten in mij op en zij verrijken mijn wereldbeeld. Zodoende is alles connected.

Van de week kreeg ik deze kerstkaart.

Ptsa1_RsrjZ85L5J5lENmFtjFe3DvYrl1z1h-2afuOif4l_cBhk6_BWcWPsGHFh7Km9tUwzIanRpM6-wbxlxUImSCXOiMxdNbeAjCKa6_b4rEWhfDK3jn8_fmaLa98V7jsYrP1--

Nu heb ik niets met kerstkaarten, maar deze vind ik wel bijzonder. Ik heb hem namelijk gekregen van Stelian. Iedere keer als ik naar mijn werk fiets moet ik de Mandelabrug over. Dat is een overdekte grote brug over de snelweg bij de treinstations. Stelian is er  praktisch iedere dag en hij zit daar al voordat ik op kantoor kom en vaak ook nog als ik weer naar huis fiets. Hij speelt de accordeon en komt uit Roemenië. Ik heb bewondering voor hem ondanks dat ik heel weinig over hem weet. Maar wat ik weet is dat hij hard en lang werkt en zodoende een zwaarder leven heeft dan menigeen. Elke ochtend als hij mij ziet gaat ie harder speler en groet me. Aan de ene kant wil ik wel meer weten en schroom ik me om het hem te vragen. Aan de andere kant vind ik het wel best om een romantisch beeld niet te verstoren met de veelal bleke werkelijkheid.

Dit jaar is ook opstap jaar geweest. Een jaar waarop ik wat zaken op orde heb gekregen. Tijdens mijn tijd met Arcencus heb ik twee fouten gemaakt die ik nu op de valreep recht heb kunnen zetten, maar wel tegen een hoge prijs. De eerste fout was dat ik bij het oprichten van mijn holding het gestorte kapitaal van 18.000 euro vrij snel heb teruggestort naar Privé. Mijn huidige boekhouder en de boekhouder daarna heeft mij verzuimd te vertellen wat voor gevolgen dat heeft. De tweede fout was om pensioen in eigen beheer op te bouwen. Naast dat het veel geld heeft gekost was het ook als een cementblok in mijn BV. Door mijn gehele pensioen in één keer af te kopen zijn beide problemen opgelost, maar dat kostte me wel een hele smak geld in één keer.

Ook met mijn huidige bedrijf was het een mooi opstap jaar. Twee jaar geleden moest ik nog uitleggen wat we deden aan potentiële klanten, nu kunnen we het gewoon laten zien. We hebben veel geïnvesteerd, maar het is nu tijd om dit om te zetten naar solide groei. Alleen ook hier wil ik de verdieping maken naar wat ik persoonlijk al heb doorgemaakt. Het leren leren. Ik wil dus leerstof maken die niet compleet is, maar die de leerling uitdaagt zelf op zoek te gaan. Niet vertellen hoe iets moet, maar prikkelen om iemand er zelf achter te laten komen.

Honderden jaren worden we in een soort sjabloon geperst van mensen die klaargestoomd worden om als arbeider onderdeel te worden van de maatschappij. Heel subtiel zitten hier Calvinistische trekjes in die in feite deugdzaamheid promoten voor het grotere goed en het hiernamaals. Natuurlijk snap ik dat een bepaalde basis nodig is om te kunnen functioneren. Hier vallen rekenen, lezen en schrijven onder. Toch wordt hier te lang en teveel bij stilgestaan. Leon zijn huiswerkhouding is slecht, maar ik snap wel waarom dat komt. Als je niet weet waarom je iets leert, dan ben je ook niet bereid om hier veel aandacht aan te geven. Kinderen die braaf hun huiswerk maken doen dit in mijn ogen vaker uit plichtsbesef of om pappa en mamma blij te maken, maar niet omdat ze nieuwsgierig zijn deze kennis op te doen. In mijn ogen zou een school zich veel meer moeten richten op het faciliteren van het leren. Na het aanbieden van materiaal en mogelijkheden de kinderen enthousiasmeren of een beetje verder te helpen als ze vastlopen.

En in feite zie ik dit ook in het bedrijfsleven. Je wordt geacht de regels te kennen en je aan de regels van het werk te houden. Zelden wordt je geprikkeld om op onderzoek uit te gaan. Zo probeer ik op mijn werk zo min mogelijk taken te delegeren, maar formuleer ik liever mijn probleem of wens en laat ik iemand zoveel mogelijk vrij om zelf een manier te vinden om dit uit te voeren of op te lossen. Toch zit leren en willen leren en er standaard niet in, het kost me moeite om het leren een vast onderdeel te laten zijn van het dagelijks werk. Toch zie ik wel de effecten van het gericht zijn op kennis. Onze interne processen lopen steeds soepeler, het niveau wordt steeds hoger en ik hoef steeds minder inspanning te leveren om iets af te krijgen. Dus ook onbewust wordt er veel geleerd.

Zoals altijd wil ik meer schrijven en dat lukt me steeds beter. Het zijn nog geen verhalen, maar er gaat geen dag voorbij zonder dat ik een paar pagina’s schrijf. Zo ook stukjes zoals deze. Het overgrote deel haalt de publicatie niet omdat ik ze niet afmaak, maar vaak neem ik stukjes dan weer mee naar een volgende blog. Zo ben ik met een langere essay bezig “de essentie van een gelukkig leven” en hoop daarmee echt iets neer te zetten wat dieper gaat dan mijn gebruikelijke blogs.

Ik schrijf voornamelijk voor mezelf en vind het natuurlijk ook leuk als je het leest. Laat me weten wat je denkt, geef kritiek of stel een vraag, want alleen dan kan ik er beter in worden.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Veranderende dynamiek

Ken je dat gevoel? Dat je ergens werkt en er een hele goede sfeer is. Dat je een bijzondere tijd hebt ergens. En op een gegeven moment gaat dat weer voorbij, iemand gaat weg, management wordt strenger, of het werk verandert. Achteraf besef je dan pas dat het een bijzondere tijd was en kun je dat gevoel gaan missen en ga je op een gegeven moment ook zelf verder.

Ik had het toen ik vakken vulde bij de V&D, later toen ik werkte bij de Griek, maar ook in Australië toen ik werkte bij een bakker in een wintersportdorp. Oh Jindabyne, wat mis ik dat. Maar het gebeurd niet alleen op werk, ook thuis of met familie heb je gouden tijden en die gaan dan weer voorbij en soms is het een heerlijke zomer die heel lang lijkt te duren maar dan ineens overgaat in een herfst.

Aan de ene kant is dat mooi, vooral als je beseft dat het een gouden tijd is. Ook het besef dat het weer voorbij gaat heeft iets moois, zoals die laatste herfstdag die onverwacht warm is, maar waarvan je weet dat het slechte weer er toch aankomt. Hoe meer ik er nu over schrijf, hoe meer herinneringen binnenstromen.

Maar nu is er ook aan het tijdperk een einde gekomen dat Leon en Evelien niet meer lekker liggen bij elkaar. Klikken, schelden, sarren, pesten, vernederen. De liefde lijkt voorbij en ik mis het nu al. Het is dan ook zo ongrijpbaar. Hoe komt dat toch? Wie wordt hier nu beter van? Het geeft me zo’n gevoel van zonde. Is het tijdelijk? Kan ik er wat aan doen?

Vandaag las ik een slecht stukje over Kaizen, dat gaat om verbeteren met hele kleine stapjes. Het stuk was inspiratieloos, maar toch zette het me aan het denken. Misschien was dat denken al wat eerder begonnen, maar vandaag voelde ik het. Als ik nu iedere dag een kleine stukje schrijf, misschien wordt het dan elke keer een beetje beter.

Want een ding wat ik de laatste twee jaar geleerd heb is dat er geen shortcut bestaat voor oefenen, oefenen, oefenen. Alles wat je wilt weten of kunnen valt of staat hierbij. Je moet er gewoon tijd in steken, zoveel mogelijk, dan wordt het beter. Je kunt dat niet afraffelen en denken dat je beter bent dan de rest door het met minder tijd ook te kunnen. Talent is overrated. Volhardendheid wint het van talent, dat geloof ik.

Maar goed, ik ga er weer eens goed voor zitten en afscheid nemen van die tijd dat mijn kinderen elkaars beste maatje waren…

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

Bill Ringa & the sex-killers

Op een druilerige donderdagavond in de herfst doe ik de deur open en staat mijn buurvrouw Debby voor de deur. “Zo, heb jij je sex-killers aan?” vraagt ze grappend terwijl ze naar mijn voeten kijkt. Aan die voeten zit een paar Crocs.

HHaKRs-AC5fZi3Y3eHyZkrMWoqBl6EYNNuaWl9SHteNCqG7xF2uUaEAqKnv9T47gAHYei2GMGAKeG0QoK_6XxOqqZStU7LY2vs9tsY74m5qdZf7uPX3_zVaZqShjgku4QevWY4XX

Ik hou van mijn Crocs.

Ja ze zijn lelijk en als ik anderen ermee zie lopen is dat inderdaad niet sexy, maar sinds ik een paar jaar van de muur af ben gevallen na klimmen krijg ik snel pijn in mijn hielen als ik op blote voeten loop. Overigens zijn het niet eens echte Crocs en heb ik ze gekocht in de Ardennen toen we een familie weekendje daar hadden en ik geen slippers had meegenomen. Maar, oh, wat zitten ze lekker. Ze zijn zo lelijk als dat ze lekker zitten.

Door de tijd heen heb ik zelfs met het idee rondgelopen om sloffen te ontwerpen. Het comfort van de Crocs maar dan met een wat sneller uiterlijk. Maar helaas. Ik heb meerdere keren sloffen gekocht maar nog steeds geen vervanger van mijn geliefde Crocs.

Meet, Bill Ringa.

Bzpg-vWRLi_P76wWjSEFp9erGnw2OPhitwVp3xhEnyQcylQjPf_p4-E1weO1_tWzBwCFoJJ5VQS9oUS8wWFAbRniY0mEydwsATnlZNMRx5k-HH60sL3w77UqbWLmpBFKiTQ2QElC

Zijn echte naam is Steve McQueen en in de 1959 film Never So Few speelt hij naast Frank Sinatra als “Bill Ringa” de stoere korporaal. Je kunt hem nog in actie zien op youtube hier en hier (hij is de rechter in de auto).

Bill Ringa is een inspiratie voor Timothy Wetsteijn, en Timothy heeft bij Cindy op de lagere school gezeten. Ze zijn even oud, maar er waren zoveel klassen, dat hij in de andere klas zat, al gingen ze wel met elkaar om. Onlangs stuurde Timothy een vriendenverzoek aan Cindy op Facebook en deelde ze een artikel van hem in het AD. Hij heeft zijn goede baan opgezegd om via Kickstarter zijn idee te realiseren, een pantoffel. Kickstarter is een platform om geld te werven voor een idee. Bij het realiseren van dat idee krijgen de “backers” goedkoop een exemplaar in handen.

Toen ik dat artikel las vroeg ik Cindy nog, hey! Waarom heb je mij niet getagd? Ik ben al jaren op zoek naar sloffen die wel leuk zijn. Dus kijk op de Bill Ringa website en aanschouw mijn nieuwe sloffen. Ze zijn warm en comfortabel en geven ook gewoon goede ondersteuning voor mijn hielen.

Nu loop ik niet meer op sloffen, maar op Bill Ringa’s!

EsRNnNpi7PHI9NRY5vAgTSbdvIIraOG0oj3iQ-dfY24ODkYQ_5uzZy0E-hdrmb0klJuRx5PLQWvptxjmCpRbgqEM7Geh4mTNmZHgeVtgMXlJ5Qw9XTPxxBivfz2bLeDTEg9_9rJF

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

De toekomst van ons

Volgens Ethan Siegel duurt het met de huidige manier van voortstuwen 200.000 jaar voordat we de dichtstbijzijnde ster kunnen bereiken; Alpha Centauri die “slechts” 4,3 lichtjaar van ons verwijderd is.

De redenatie is vrij simpel. Om aan de zwaartekracht van de aarde ontsnappen heb je een snelheid nodig van 11 Km per seconde, daar moet je behoorlijke wat brandstof voor verstoken en vandaar dat raketten zo massief zijn. Om naar sterren te reizen heb je veel meer snelheid nodig, je moet blijven versnellen en met onze huidige stand van techniek is dat onmogelijk of we nu met brandstof, kernenergie of de theoretische em-drive reizen. Die laatste klinkt natuurlijk geweldig versnellen met zonlicht, maar de hoeveelheid zonlicht wordt steeds minder hoe verder je weg bent van je ster. Reizen met lichtsnelheid klinkt heel gaaf, maar als je de wetenschap erop los laat zie je dat een beetje massa verplaatsen extreem veel energie kost.

Reizen naar de sterren gaat hem niet worden en zeker niet voor de mensen die nu leven. Elon Musk is bezig met zijn missie naar Mars. Dat klinkt mooier dan het is. Ik geloof er niet in, ook niet over 100 jaar en zeker niet met de techniek van nu. Een paar redenen waarom Mars niet zomaar bewoonbaar is;

  • De slechtste plek op aarde is nog vriendelijk vergeleken met de beste plek op Mars

  • Mars heeft geen elektromagnetisch veld welke beschermt tegen schadelijke straling van de zon. Vooralsnog lijkt onbeschermd leven aan de oppervlakte slecht voor de gezondheid.

  • Als we onze eigen woestijnen nauwelijks kunnen gebruiken voor verbouwen van gewassen, dan lijkt dit op Mars nog veel uitdagender.

  • Zwaartekracht op Mars is veel lager, voor lange periodes en aangenomen dat we als mensen daar niet op in zijn gesteld zal dit vele “Mars” generaties teisteren.

Spullen de ruimte in krijgen is extreem duur en levert pas op de zeer lange termijn iets op. Ik denk dat we eerst robots moeten gebruiken om voorbereidingen te treffen voor mensen om daar te leven.

Het bevolken van Mars en het reizen naar de sterren zullen dus niet gebeuren zeker niet tijdens ons leven, het leven van onze kinderen en de kinderen van onze kinderen. We zitten dus vast aan onze aarde en als onze planeet ons huis is, wordt het tijd dat we hier wat duurzamer mee omgaan. Achterstallig onderhoud leidt altijd tot veel hogere kosten en wat zijn we met z’n allen “achterstallig” geweest!

Nu ben ik geen milieuridder, heb ik er een hekel aan om afval te scheiden, heb ik twee kliko’s voor mijn restafval en gooi ik alleen spullen uit de tuin in de GFT bak. Ook ben ik nog niet heel erg onder de indruk van de “climate change” beweging. Misschien is dat onwetendheid, maar zoals ik er tegenaan kijk is het veranderen van het klimaat niet iets wat we op kunnen lossen met de campagnes om co2 uitstoot tegen te gaan. Het is goed dat ze er zijn want er is wel iets van beweging, maar het is niet dé oplossing.

In China is smog een steeds groter wordend probleem, dit probleem gaat aan alle kanten pijn doen. Mensen worden zieker, minder productief, bedrijven verplaatsen en onvrede zal groeien. De drive van China om dus iets met uitstoot van auto’s te doen en weg te bewegen van het verbranden van fossiele brandstoffen zal groter worden. Dit zal leiden tot innovaties die weer verkocht kunnen worden en dus op allerlei gebieden zullen bijdragen aan China, maar ook aan de wereld in zijn geheel. Ik geloof echt dat technologie onze redding is, maar ook onze ondergang. In onze zoektocht naar het volledig begrijpen van het universum, het leven en intelligentie zullen we iets creëren wat slimmer dan wel sterker is dan wij zelf zijn, en als dat ontstaat, welke rol spelen wij dan nog? Maar net als met het reizen naar sterren zal ik, of mijn kleinkinderen, dit niet meemaken.

Ik weet niet hoe oud je bent, maar ik ben nu 45 en toen ik jong was hadden we spookverhalen. Eén daarvan ging over een hakenkruis geverfd in een huis dat maar niet weg wilde gaan hoeveel behang er nog overheen geplakt werd en hoe vaak er overheen geverfd was. Natuurlijk komt er een moment dat je beseft dat het een onzinverhaal is.

HtceZSwdys-wehlSIZD9mXELC7AJUfsE2JyoV7_BToSI901vTftxfGaZDKAwSvstAL7nxbywIQhG1l7440rso4OnuUUk1CyN9bHGi1l5ma39Pcq2qqfypkt6rQ_cMC3XAgcVQbw7

Mijn punt is dat door internet alles veel transparanter geworden is. Natuurlijk hebben we nog steeds propaganda, grote leugens, fake news, etc. Maar echte miracles zijn er niet meer. Ik heb er nooit in geloofd. Ook denk ik dat het niet zo heel lang duurt voordat men niet meer in God gelooft, in ieder geval niet in de huidige achterhaalde vorm van religies met een bloedig verleden. Ik sluit het bestaan van iets als onderdeel van het universum niet uit, maar wel dat er een God bestaat in de vorm die door christendom, jodendom of islam beschreven wordt.

Waar gaat dit verhaal naartoe?

Ik zie het als een begin van een serie over alles wat mij bezighoudt, en dat is een hoop. Daarnaast geloof ik dat al deze onderwerpen iets met elkaar gemeen hebben. Het past allemaal in het grotere plaatje. Kunstmatige intelligentie, religie, de (on)mogelijkheden van technologie. Ik schrijf het voor mezelf en leuk als er wat discussie uit voortkomt, maar ik ga niet voor de views en voor de likes. Wie weet wat voor moois hieruit voortkomt…

Als je leuke tips hebt, of mijn antwoord op een vraag wilt horen, stuur me een mail.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen