Een doordeweekse avond

Soms kan geluk zo simpel zijn. Vandaag was het een hele hete doordeweekse dag. Cindy had een couscous salade gemaakt die we lekker makkelijk in de tuin naar binnen konden schuiven. Gezond en vegetarisch. Evelien had al een tijdje in haar hoofd dat ik ook maar moest gaan zwemmen. Ik sup de laatste tijd wel iedere avond, maar val er eigenlijk nooit in. Maar als het zo warm weer is wordt het wel eens tijd om in het Noord AA te gaan zwemmen. Dicht bij huis kan dat wel, maar dan voelt het water toch nog als een sloot. Ik heb een opblaas sup, een Canadese kano en een oude surfplank waar alles verder vanaf gebroken is. Dus richting houden is wat uitdagend. Ik pakte met een lange peddel de kano, Evelien ging op de sup en Leon wist ook wel raad met de lastig bestuurbare surfplank. We namen de tijd om op het grote meer te komen en zo ver gaan Evelien en Leon meestal niet. Midden op het meer zijn we in het water gedoken en hebben we zitten dollen. Onder de plank door zwemmen, elkaar in het water gooien en bommetjes maken vanaf de plank. Daarna even uitrusten en door een zuchtje wind dreven we wat af naar waar de waterverkenners zitten. Heerlijk met het zachte water, het prachtige weer en de kinderen die gewoon plezier hebben en dollen met elkaar. Ik zei dat ik dit 14 jaar geleden niet had kunnen bedenken dat ik hier zo bezig zou zijn met mijn eigen kinderen. Evelien voelde de sfeer goed aan en zei dat ze dit echt de leukste dag van de week vond. Ook Leon was in opperbeste stemming en gewoon gelukkig. Op de terugweg wilde Leon door de spinnentunnel. Dat is een soort buis die onder een weg doorloopt waar je plat op de plank net onderdoor kan, maar waar altijd veel spinnen zijn en het dus best een beetje eng is. Door die tunnel kom je weer langs huizen en kom je uiteindelijk weer terecht waar we op de heenweg ook langsgekomen zijn. Leon vond ook dat hij wel een stukje op de sup mocht en ging als eerste door de tunnel. Evelien werd toch wel heel bang en durfde er niet meer doorheen. Dus uiteindelijk durfde ze wel met mij in de kano, maar moest ik de surfplank even achterlaten om hem daarna nog een keer alleen door die tunnel heen te loodsen. Toen ik ook de surfplank door de tunnel had gevaren stapte ik weer over op de kano en Evelien dus weer op de surfplank. Maar toen ging het mis. Al peddelend op de lastig bestuurbare surfplank stevende ze op het riet af. Ik moest er nog om lachen en ineens begon ze te gillen en sprong van de plank af het water in. Echte paniek en half huilend zwom ze naar de kano toe. Mensen die buiten zaten te eten kwamen geschrokken kijken.

Wat was er nu aan de hand?

Er zaten twee kleine spinnetjes op de plank. Ik vind spinnen hooguit een beetje vies, maar Evelien raakte echt een beetje in paniek. Dus ik moest even op de plank en deze schoon maken. Leon was in geen velden of wegen meer te bekennen en de vrouw die verschrikt was opgesprongen kwam met ijsjes naar buiten. Die hebben we afgeslagen, want je kan niet peddelen als je een ijsje in je hand hebt. Leon zat verderop op de kade te wachten en al dollend zijn we weer richting huis gevaren.

Uiteraard allemaal even douchen en zonet moest Evelien gaan slapen. Toen ik haar een nachtkus gaf zei ze dat ze het heeeel leuk heeft gehad en dat ze veel meer van mij hield dan ik van haar. Ik zei; “Ik hoop het, want dan moet je wel heel erg veel van mij houden”

Het zijn van die dingen die je in je geheugen wilt vastleggen zodat je oneindig vaak kunt ophalen. Ik wist dat ik dit wilde delen, maar door het alleen zo op te schrijven vat het niet wat ik gezien heb. Mooier dan dit wordt het echt niet. Wat het bijzonder maakt is dat zij ook echt voelde dat het bijzonder is. Het was toch een beetje avontuur zo midden op het meer en daarna door de spinnentunnel. Niet op vakantie, maar gewoon op een doordeweekse dag, vanuit je tuin.

Ik schrijf dit niet om jaloers te maken, of om op te scheppen. Of om te laten zien “hoe leuke vader ik ben”. Het is meer dat je zulk geluk wilt delen en het inzicht dat geluk bestaat uit simpele handelingen, geen epische dagdromen.

Meer dan ooit besef ik me dat ik over de helft van mijn leven ben, dat er niets meer is dan dit leven en dat dit mijn stukje in de eeuwigheid is. We hebben een mate van vrijheid om dit in te richten. Dat hoeft niet met grootse dingen te zijn. Een beetje zwemmen in een meer op een warme doordeweekse avond kan echt meer dan voldoende zijn.

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Geen kleine dingen

Vanochtend ging Evelien naar paardrijden, een vriendinnetje ging mee, dus ze moesten op tijd weg. Leon gaat ook vaak mee om te kijken en eventueel een pony te poetsen. Maar omdat een vriendinnetje mee ging wilde Evelien niet dat Leon meekwam terwijl hij er toch speciaal vroeg voor uit zijn bed was gestapt. Het is grappig om dan die dynamiek aan de eettafel te zien. Leon die aangeeft dat hij meewil en Evelien resoluut aangeeft dat dat niet gaat gebeuren. Ze gaat dan achter Leon staan, geeft hem een knuffel en legt uit dat hij een volgende keer wel weer mee mag. Maar als Leon iets in zijn hoofd heeft, dan moet het gebeuren.

Evelien gaat de gang in om haar spullen te pakken, Leon laat zich als onderdanig op de grond zakken en glijdt de gang in als “brombeest”. Dat is zijn onderdanige rol als soort van paardje. Evelien is onvermurwbaar, maar als ik naar boven loop om te gaan douchen zie ik hem toch mee naar de auto lopen en Evelien die niet meer protesteert. Dan voel ik een golf geluk door me heen gaan.

Ik heb Leon drie maanden paardrijles beloofd als hij deze proefwerk week zonder onvoldoendes thuis komt. De eerste dag had hij al zoveel geleerd dat hij de twee proefwerken fluitend heeft gemaakt. Meteen een leermoment voor hem dat het zo lekker voelt om goed voorbereid te zijn. Middelbare school was voor mij een verloren zaak. Ben nooit echt ingestapt.

Dit was ook de week dat Thierry Baudet groots wint in de verkiezingen. Ondanks dat FvD naast VVD het hoogst op mijn stemwijzer terecht kwam zou ik niet snel op FvD stemmen. Het is tegenwoordig helemaal hip om met onderbouwde feiten een discussie aan te gaan. Er is echter één probleem: Feiten en wetenschap zijn slechts toepasbaar op hele specifieke gecontroleerde omgevingen en dat is de werkelijkheid niet. Natuurlijk is het belangrijk om geen ongefundeerde rommel de wereld in te slingeren, als je geen goede onderbouwing hebt sta je gewoon zwak in een discussie. Maar de manier waarop feiten gebruikt worden is vaak niet goed. In mijn hoofd noem ik dat het Jordan Peterson effect. Jordan Peterson is een begenadigd spreker, Hij kan dingen zo elegant brengen dat ik heel vaak mee ga in zijn redeneringen. Maar er zit vaak ook een ondertoon in zijn stellingen die niet alleen verkeerd begrepen worden, maar ook contextueel worden misbruikt. Hij beredeneert dat er geen pay gap is tussen mannen en vrouwen, en dat de oorzaak te vinden is in het verschil tussen mannen en vrouwen. Niet alleen is het maar een deel van het verhaal, stukken uit zijn redenering worden actief misbruikt om discussie te winnen in de politiek. Door alleen al te linken aan onderdelen in zijn video’s sta je namelijk al sterk omdat ze nu eenmaal lastig te ontkrachten zijn zonder er heel veel onderzoek naar te moeten doen. Thierry heeft dit tot kunst verheven. Wat er in mijn ogen fout gaat is dat “links” hier heel verkeerd mee om gaat. Hij wordt vergeleken met Hitler, hij wordt belachelijk gemaakt en gedemoniseerd. Niet alleen werkt dit compleet averechts, FvD volgers voelen zich volledig gesterkt in hun keuzes en geeft harde munitie in een discussie. Er leven gewoon veel gevoelens over de huidige aanpak van immigranten en “klimaatgekte”. Je moet mensen niet monddood proberen te maken. Naast dat het niet goed werkt, los je er geen problemen mee op. Beter omarm je de gedachten van een ander zonder deze te accepteren. Je ziet dat alle uitersten links of rechts op de schaal slecht zijn. Nogmaals, ik ben geen fan van de FvD, maar hoe er met Thierry omgegaan wordt vind ik slecht en dom en bereikt precies het tegenovergestelde. De tactiek van Wim Sonneveld om hem binnen te halen als Sinterklaas lijkt me geen slechte. Als er geen substantie is, word dat vanzelf duidelijk.

SInds December heb ik geen eigen auto meer, het bevalt uitstekend. Nu hebben we een pool auto op kantoor, en Cindy heeft haar auto en ik vind het verder prima om praktisch iedere dag te fietsen. Als ik naar klanten rijdt merk ik wel dat de wegen steeds voller zijn geworden. Ook heb ik minder video calls dan vroeger, veranderingen gaan maar traag.

Vorige week hebben we opnames gehad om onze event game Deception over te zetten naar Amerikaans. Deze wordt ook gespeeld op onze nieuwe game engine die we eigenlijk nog nergens vermelden op onze websites. Dit product en de techniek die eronder zit zal in mijn ogen de grootste groei aan ons bedrijf geven. Ik laat het weten als het echt live is en het product en dienst beschreven wordt.

Cindy heeft besloten na een kater vorige week om voorlopig helemaal niets meer te drinken. Ik sta daar helemaal achter, maar kan nog geen afscheid nemen, positieve bijwerking is wel dat ik zelf nu ook veel minder drink. Dus ik hoop dat dit een blijvertje is. Is een kater toch ergens goed voor. Ben overigens maximaal zwaar (90 Kg), en bij klimmen merkte ik dat mijn armen serieus in kracht hebben ingeboet.

Een tijdje hebben we helemaal geen vlees meer gegeten, maar dat is weer iets verwaterd. Wel is het steeds gemakkelijker om biologisch te kopen en beter leven, dus daar zijn we mee gestart en beperken de hoeveelheid vlees. De visjes worden nog wel genadeloos gekocht en opgegeten, maar de eieren en melk zijn ook biologisch geworden. Stap bij stap.

Zo, meteen maar weer even plaatsen dit. Heb nog veel meer geschreven, maar maak het steeds niet af. Zoals Dennis zegt; We hebben niet veel problemen, maar we nemen te weinig beslissingen. Afvallen is geen probleem, maar het uitblijven van een keuze. Zo kun je er ook naar kijken.

Dit is mijn eerste post waarmee ik Google Docs gebruik om rechtstreeks te publiceren naar WordPress. Als dit lekker werkt zal het me ook motiveren meer te publiceren.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

​Everything with a beginning has an end

Vorige week heb ik mijn Audi TT weer verkocht. Voor alles is een eerste keer en deze keer kon ik een vinkje zetten achter “Auto exporteren naar het buitenland”. Een Franstalige Belg wilde de auto hebben en dat is uiteindelijk gelukt. Het gebeurt mij wel vaker dat ik iets nieuws uitprobeer wat eigenlijk niet bij me past en zo’n mooie auto is daar één van. Het gaf me plezier om ermee te rijden, maar ook weer zorgen om onderhoud en bovendien heb ik er veel te weinig mee gereden om de maandelijkse kosten te rechtvaardigen. Dus het lucht me eigenlijk op.

Ik fiets veruit de meeste dagen naar kantoor en we gaan nog wel een pool auto aanschaffen voor als iemand naar een klant moet en geen auto heeft. Daarnaast hebben we natuurlijk de auto van Cindy.

Vorige week had ik ook nog een andere “eerste keer”. Ik was namelijk drie dagen in Barcelona. Op uitnodiging van een groot Amerikaans bedrijf wat ik nauwelijkse kende; NetApp. Die hield daar een congres en zij hebben alles voor mij geregeld. Toegang, vlucht, luxe hotel, eten, the works. In het begin was ik bang dat ik inhoudelijk weinig nieuws zou leren of dat het niet erg relevant zou zijn, maar gelukkig was het niets van dat al. Het bedrijf heeft wat meer dan een jaar geleden een strategiewijziging doorgezet. Hun filosofie sprak me best wel aan. Ik “doe” alles met de bekende grote cloud providers zoals Azure, AWS en GCP. Het nadeel daarin is dat je vaak ook ook vast zit aan die providers en dat je er steeds dieper in komt te zitten. Met NetApp is het makkelijker geworden om het zo te gebruiken dat je wel relatief eenvoudig kunt verplaatsen. Als dank voor het congres zal ik een video maken en een blog hierover schrijven.

Barcelona is een mooie stad die niet te groot is en waar ik prachtige wandelingen door heb gemaakt. Het was twintig graden en mooi weer en ik snap wel dat Spanjaarden van Spanje houden. Qua cultuur spreekt het me ook veel meer aan dan Frankrijk.

De laatste weken van het jaar glippen door mijn vingers. Thuis hebben we net als de rest van Nederland de boom opgezet en heb ik geleerd dat Evelien echt gek op kerst is. Tijdens het opzetten riep ze “Ok Google, zet SkyRadio aan” en toen waren ze verder aan het optuigen met de kerstmuziek van SkyRadio.

Onder het mom van vaker plaatsen, hou ik het kort en probeer ik het weer vaker te doen.

Met de cloudarchitecten in het vliegtuig.

Uitzicht vanaf het hotel.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

​Het koude universum

Ik schreef onderstaande in juli 2017… nu ik het opnieuw lees heb ik besloten het maar meteen het internet op te slingeren…

Toen ik jong was, misschien een jaar of negen, geloofde ik dat ik superman kon zijn als ik dat maar hard genoeg geloofde. Ik fietste op mijn straat met één vuist vooruit en probeerde met mijn geest te versnellen en te vliegen zoals Superman vliegt.

Het is nooit gelukt.

Misschien vind je het een beetje gek dat ik het probeerde, maar gek is het ook weer niet en ik zal uitleggen waarom.

Ontmoet James.

James was gek op goochelen en wilde als kind goochelaar worden, maar toen hij zag dat een kerkelijk iemand goocheltrucs gebruikte als zijnde goddelijke macht werd zijn leven bezegeld als de ontmaskeraar van charlatans. Mede door zijn inzet ben ik gekomen tot dit stuk waarin ik wil schrijven over onze realiteit.

Onze realiteit is dat er geen God of almachtige is. Onze realiteit is dat we doodgaan en met welke ambitie je ook geboren wordt, ons lot is voor allen uiteindelijk hetzelfde. Het is normaal dat je weerstand voelt als ik dit schrijf. Vraag: Heb je nog ouders? Zij zitten in een andere fase van hun leven en willen wel kennis met je delen, maar grote kans dat het niet echt aankomt wat ze zeggen. Zij hadden ook ambities,

James Randi is ook een verhalenverteller. Moeiteloos weet hij krachtige anekdotes te geven over mensen die net als ik geloofde in hun speciale gaven zoals helderziendheid en paranormaliteit. Als er maar iemand was die op een normale wijze kon aantonen enige krachten te bezitten, dan zou hij diegene direct belonen met een miljoen euro. De beloning is nooit gegeven. Derek Ogilvy is bij hem geweest -twee keer zelfs- en faalde hopeloos, evenals Uri Geller en ook Char is door hem ontmaskerd.

Vroeger hadden we een urban story die de ronde deed. Zo kende iemand die ik kende iemand die geesten had opgeroepen en op een gegeven moment zat daar een boze geest tussen. Die had een hakenkruis op de muur gemaakt en zelfs als je er overheen verfde, kwam steeds dat hakenkruis toch terug.

Vroeger kon dat, maar tegenwoordig zijn dit soort mirakels niet meer mogelijk. They got busted.

Het laatste jaar heb ik heel veel gelezen over wetenschap en astronomie. Over wat materie is, over de big bang en hoe me weten hoe oud sterren zijn en wat sterren zijn. Om echt de details te begrijpen en zelf calculaties te maken gaat te ver, maar met mijn investering heb ik wel een verdieping gekregen in mijn inzichten en deze verder uitgebreid. En het betaalt zich uit! Kennis opdoen uit de kennis van anderen geeft een heerlijk gevoel. De big bang was niet iets wat op één plek gebeurd is, maar op alle plekken tegelijk. Voor de big bang bestond materie niet, deze is ontstaan na de big bang. Het universum zoals we deze kennen is 13,7 miljard jaar oud en de dichtstbijzijnde ster op 4,3 lichtjaar kost 200.000 jaar om te bereiken met de technologie die we nu hebben. Er zijn uiteraard ook nog een aantal mysteries zoals donkere materie en donkere energie waarbij we nog geen clue hebben wat het is en of het zelfs maar bestaat. Maar aan de bewegingen en draaisnelheid van sterrenstelsels te zien kloppen de berekeningen niet. Er mist iets en dat is wat we donkere materie noemen.

Een ander ding is dat we 100 jaar geleden pas de tools ontwikkelde om atomen waar te nemen. Atoom is een woord uit het Grieks en betekent zoiets als “ondeelbaar”, maar nu weten we dat een atoom uit veel meer bestaat dan elektronen, protonen en neutronen.

Dat we zeker nog niet alles weten is een understatement. Maar dit betekent dat wat we zien in zekere mate voorspelbaar is en hiermee bedoel ik dat er niet zoiets bestaat als telekinese, telepathie of onverklaarbare gebeurtenissen in een gecontroleerde omgeving. Tussen alle atomen en materie zul je geen God tegenkomen. Het universum bevat niet meer dan de krachten en materie die we tegenkomen. Dit is een bewering natuurlijk, maar ik zal hem toelichten zonder al te technisch te worden.

Dus als alles min of meer te verklaren is, mirakels en goddelijke interventies niet plaatsvinden, helderzienden gewoon een trucje doen, wat kun je dan nog meer over het leven zeggen? Wat betekent het als er geen gerechtigheid is? Dat we gewoon als mensen doodgaan ongeacht hoe en wat we gedaan hebben in ons leven. Als er geen God is, geen hemel, geen reïncarnatie?

Is ons leven dan per definitie zinloos?

Verre van dat. Bij mijn bewering dat er geen God is, staat los van het feit dat je leven voelt. Dat je van simpele dingen gelukkig kan worden, maar soms ook wanhopig bent, of depressief. Juist omdat er een eeuwigheid was voordat je leefde en er een eeuwigheid is nadat je dood bent is er een prikkel om alles uit het leven te persen als sap uit een citroen. Je zou er ook bewust moet maken van het feit dat je de dingen niet voor anderen moet doen, maar voor jezelf. Dit klinkt wellicht wat egoïstischer dan dat het is. Redeneer maar even met mij mee.

Kinderen. Heb ik gekozen voor kinderen voor het kind? Nee. Ik heb gekozen voor kinderen als invulling van mijn leven. Juist omdat ik ze belangrijker vindt dan mijzelf, ervaar je het gekke van ouder zijn. Je levert heel veel vrijheid in, geen dag gaat voorbij zonder ergernis, maar uiteindelijk brengt het ook unieke gevoelens die je misschien op geen ander manier zou kunnen voelen. Iemand helpen doe je niet voor een ander, maar voor jezelf. Je voelt je bijvoorbeeld rot als je het niet doet, of juist heel goed omdat je het wel doet. Niet dat we allemaal rationele beslissingen nemen in het leven, maar in de basis zijn de principes waarom je dingen doet iets wat je voor jezelf doet.

Enter the Matrix,

Ken je “The Matrix” een film waarin computers het van de mens gewonnen hebben en mensen vanaf hun geboorte ingeplugd worden op een computer waarin hun werkelijkheid eigenlijk een simulatie blijkt te zijn. Al die menselijk emotie wekt namelijk energie op die de computers en robots nodig hebben om te functioneren. Neo, een hoofdpersoon uit de film ontsnapt zodoende uit de werkelijkheid van de Matrix om de wereld waar te nemen voor wat het is. De mens wordt in slavernij gehouden als een batterij die energie levert aan het systeem.

Ik geloof dat wij voornamelijk in de Matrix leven. Nee, niet letterlijk, ik ben geen wacko. Maar wel dat we in een realiteit leven waaruit we niet zomaar kunnen ontsnappen om te zien wat het leven eigenlijk is. Ik ga een poging wagen om het uit te leggen.

Ik weet niet waar je dit leest. Op je smartphone, of op een computer, tablet of laptop. Maar kijk eens om je heen. Waaruit bestaat de realiteit die je om je heen ziet? Letterlijk alles wat je ziet is gemaakt door de mens of geplaatst door de mens om een beeld te maken waarin we ons thuis voelen of wat een functie heeft. Kijk naar je kleren, bedacht door mensen en gemaakt in fabriekjes waarschijnlijk aan het andere eind van de wereld. De huizen, de infrastructuur, de decoraties, alles is geschapen door de mens. Het geeft ons een gevoel van bekendheid, vertrouwen, het geeft ons leven vorm. Maar de lagen van de werkelijkheid gaan verder. Onze taal, ons accent, het politieke stelsel bepaald door kunstmatig afgesproken en historische gegroeide grenzen. Ons geloof, onze maatschappelijke status, het bestaan van geld, het internet. Allemaal gemaakt door en voor mensen. We zijn zo ondergedompeld in deze realiteit dat we eigenlijk niet eens meer zien dat die er is. Daarom kunnen we er ook niet aan ontsnappen. We gaan van dag tot dag door totdat we oud zijn. We doen wat wijsheid op, verliezen wat ambities, ontwikkelen kwaaltjes, delen onze inzichten aan anderen en op een gegeven moment wordt je oud. Je gaat van alles relativeren, of missen wat je ooit was. Of spijt voor de dingen die je niet hebt gedaan en waarbij je je nu afvraagt; “Waarom niet?”.

Je bent ontstaan uit het eitje en zaadcel van je ouders die weer ontstaan zijn uit de eitjes en zaadcellen van je opa en oma en zo verder. Deze keten van leven wordt al 3 miljard jaar ononderbroken doorgegeven. Jij bent dus een gevolg van drie miljard jaar ononderbroken leven. Je bent niet alleen verbonden aan alle mensen die ooit geleefd hebben, maar zelfs van de dieren en de planten. Bizar als je dit beseft. Maar het enige wat werkelijk betekenis heeft is dat ei en zaadcelletje waaruit jij bent voortgekomen. Doordat die cellen verdubbelen en je lichaam en organen vormden heb je zintuigen ontwikkeld waarmee je het universum en de omgeving om je heen kunt waarnemen. Door het ontwikkelen van hersenen kun je daar betekenis aan geven. Je hebt daarmee een gevoel van een “ik” ontwikkelt. Die ik komt uit niets anders voort dan je hersencellen, verbindingen, genen en ervaringen van wat je hebt meegemaakt en onder invloed van het eten wat je consumeert. Dat maakt jij, jij en jij bent anders dan ik ben. De enige manier waarop we een beeld krijgen van elkaar is door de communicatie die we voeren met altijd die onzekerheid. We kennen alleen onszelf echt en hebben een beeld van elkander van wat we met elkaar meemaken of wat anderen over je zeggen. Uiteindelijk ga je dood en sterft je “ik” voor de eeuwigheid. Hooguit wordt je herinnerd in wat foto’s of de dingen die je in je leven hebt gedaan. Maar dat zul je nooit meer meemaken of kunnen voelen. Er is niets in het universum dat erop wijst dat je iets van je ik mee kunt nemen naar iets anders.

Ray Kurzweil is een wetenschapper, schrijver en zakenman en hij wil nooit dood gaan. Hij streeft ernaar iets te maken waarin hij zijn hersenen kan kopiëren zodat zijn ik bewaard blijft en misschien overgezet kan worden in een ander lichaam. Helaas zal hij zijn doel nooit bereiken, want zelfs als hij slaagt, dan heeft hij een kopie van zichzelf gemaakt. Die kopie zal zich Ray Kurzweil voelen, maar het zal niet de Ray Kurzweil zijn waarvan hij een kopie is! Nee, de kopie zal een eigen exemplaar zijn wat zich vanuit zijn perspectief Ray Kurzweil voelt. Een film die dit perfect laat zien is “The Prestige”, een film die sowieso de moeite van het kijken waard is, maar die ook de zinloosheid laat zien van het kopiëren van jezelf.

Ik denk dat ik een boek zou kunnen vullen om meer invulling te geven van mijn theorie van een koud universum en misschien komt dat er ook een keer van als ik genoeg enthousiasme proef van potentieel lezers.

Leven op aarde in het universum is iets wonderlijks en door middel van ons lichaam kunnen we hier heel even van genieten voordat we weer in de eeuwigheid verdwijnen. Je lichaam is een venster naar het universum. Wat je ook vindt, voelt, doet is er niets wat je hieraan kunt veranderen. Je kunt er iets moois van maken, je kunt de pech hebben dat het als een hel aanvoelt, je kunt pas heel laat tot besef komen met het zien zoals het is. Je kunt geloven in een god, of zoals ik, totaal niet. Je kunt goed of slecht zijn, maar uiteindelijk ben je gewoon een diertje wat even leeft om het universum te aanschouwen en weer dood gaat zonder ooit terug te komen. Er is geen rechtvaardigheid, er is geen gedrag of geloof of wat dan ook die dit kan veranderen. Besef dat alles wat wij waarnemen als realiteit in feite iets kunstmatigs is wat veelal gevormd wordt door mensen. Denk aan de politiek, racisme, geloof, bezit en zie wat het werkelijk is en dat het gewoon een soort Matrix vormt. Zelfs als je verlicht raakt en los van al het lijden, blijft je lot hetzelfde.

Wat betekent dit? Dat niets er toe doet? Of doet alles er toe omdat dit het enige leven is wat je hebt? We zijn vaak zoveel bezig met te voelen wat anders mensen van je denken, maar besef je dat het onzin is. Het maakt niet uit wat anderen van je vinden. Leef daar dan ook naar. Bevrijd jezelf uit die matrix door te beseffen wat het leven eigenlijk is. Het is weliswaar een koud universum, maar niets staat in de weg om er toch even iets moois van te maken.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

New wheels

Altijd grappig als iemand zijn acties niet in lijn liggen met wat diegene zegt. Ik heb vaak geroepen dat een auto mij weinig interesseert. Vier wielen en een stuur en als het kan nog een beetje goed geluid uit de speakers.

Ruim vier en half jaar geleden ging ik voor de Outlander PHEV. Een hybride maar met voornaamste eigenschap: 0% bijtelling. Een heerlijke auto die ik graag nog jaren zou blijven rijden. Maar goed. De regeling van 0% was maar voor vijf jaar en eind oktober is dat zo ver. Er komen dan 11.000 auto’s op de markt die voor een groot deel verkocht gaan worden omdat zo’n beetje de enige optie is om het privé over te nemen. Omdat ik niet tot het laatste moment wilde wachten heb ik hem via een gratis advertentie op AutoScout24 gezet. En binnen 24 uur was hij verkocht…. daar stond ik dan met mijn goede gedrag en zonder auto. Na veel puzzelen heb ik met Cindy besloten haar auto te upgraden naar een Ford Focus en warempel, ook haar auto bracht meer op dan verwacht. We hebben het er nog even over gehad om een tijdje met één auto door te gaan, maar ik geloof er niet in.

Maar dan. Wat zijn de mogelijkheden? Ik wil graag zakelijk rijden, maar met hoge bijtelling ben ik echt klaar. Maarten introduceerde de youngtimer. Dat zijn auto’s van 15 jaar of ouder met het liefst weinig kilometers. Je betaald dan welliswaar 35% bijtelling, maar niet over de cataloguswaarde, maar over de dagwaarde. Dan kun je wel alle kosten zakelijk betalen en aftrekken, maar hoef je geen kilometers te declareren en door andere hoepels te springen.

Nu kan ik dan een oude Saab of iets kopen, maar omdat we nu een betrouwbare familie auto hebben en ik zakelijk vooral alleen in de auto zit kon ik ook wel iets exotischer uitzoeken en daarmee wordt er een zaadje gepland. Dan ga je googlen op youngtimer en wordt hebzucht aangewakkerd. Motorrijden doe ik al jaren niet meer. Maar bij iedere gelegenheid deed ik wel mijn dakraam van de Outlander open. Ik wilde dus een cabriolet.

Let wel, de auto moest minimaal 15 jaar oud zijn! Veel auto’s waren bij nadere inspectie toch wel… oud. Mijn voorkeur ging uit naar een Audi TT, maar ik heb meerdere mensen in mijn omgeving met een BMW Z4 en dat zijn natuurlijk ook mooie auto’s. Uiteindelijk kwam Raymond met een top exemplaar. Mooi, technisch in perfecte staat, betaalbaar en pas over drie maanden 15 jaar oud. Leuke haagse vent en met een prachtig zonnetje een proefrit met de kap open gemaakt. Wat rijdt die auto heerlijk. Soepel, krachtig, verfijnd. Met een druk op de knop gaat die kap open en wordt alles geregeld. “Done deal” zou je zeggen. Hij zou hem ook nog drie maanden voor me bewaren en uitstel maakt alles lekkerder 🙂

Toch moest ik minimaal ook in een Audi TT gereden hebben voordat ik een beslissing zou maken en in Zoetermeer stond een iets wat duurdere dan andere aanbiedingen. Maar toen ik ging kijken was ik onder de indruk. Zowel de cabine als de buitenkant waren als nieuw. Auto was dealer onderhouden en had slechts één eigenaar. Na een proefrit was ik direct verkocht. Het zou deze Audi TT worden. Ik weet niet of dit een koekersaai schrijfsel van me is, maar ik ga mijn gevoel proberen te beschrijven.

Die Audi heeft namelijk niets van het verfijnde van de Z4. Zwaar stuur, een inkickende turbo, net een kart van de kartbaan. Niet soepel, het dak open maken gebeurd deels handmatig en niet subtiel. Maar wat past het bij mij! Ik voel dat apparaat aan. Ik hou ervan.

Een verstandige koper zou langs een Audi dealer rijden en hem laten keuren. Ik ben daar te lui voor. Ik kies op geluk en gevoel. Net zoals ik mijn huis gekozen heb. Pas nadat ik de auto heb gekocht heb ik gezocht op aankoopadviezen. Adviezen die ik dus pas achteraf gelezen heb. Maar goed. So far, so good. Leon kon niet geloven dat de auto 16 jaars oud was. Alles lijkt het te doen. Ik heb de auto pas twee dagen, maar nog geen zwakke kant kunnen ontdekken. En ik heb al met de kap open gereden. Dat gaat prima met de stoelverwarming en verwarming.

Rationeel is het ook te verantwoorden. Als ik de auto goed onderhoud is er nagenoeg geen afschrijving. Ja, hij rijdt niet zuinig, maar ik maak niet veel kilometers. Wegenbelasting en verzekering zijn okee en de bijtelling is laag. Dus uiteindelijk is het veel goedkoper dan een nieuwe auto of leaseauto. Of ik een goede koop heb gedaan zal achteraf pas blijken, maar vooralsnog ben ik er erg blij mee.

aFbZwXj9xqmRDpezd8BDZ80gtQgcmPnmPqqVOZDPRj578b6i0EGWF1vvtfIhnYPj20GMXD9nbMdAwaJLKABBaCvkmHnhl23IHA-n2pFWX8ouWq7EFRMgWSMkxeJW-0AWbT3HlHdk

yMZ0H6HzfyS1jM5v2jma1kxmrPasV-RVK31cofwoua_CHwG36aLNMtlymgUp_mN_PlRci2LGvjA6Ae1RMnpetZ4G-yKShaF5cRB0rQklkZHbEeGvACsVovU6cMKJ1WiByPUWk9B1

Ik weet dat er veel belangrijkere zaken zijn een auto, maar ik deel graag hoe ik tot dingen kom. Nooit gedacht dat ik nog een Audi TT cabriolet zou rijden.

Vanavond kwam ik thuis en wilde Evelien laten zien hoe ze haar spreekbeurt had voorbereid. Wow. Ik heb haar één middagje uitgelegd hoe Google G Suite werkt en zij maakt er gewoon een compleet kloppende powerpoint google presentation van. Heerlijk om te zien. Evelien heeft talenten en Leon heeft anderen. Dat zit in het kind, daar heb ik niets voor gedaan.

Ik heb nog heel veel wat ik kwijt wil, maar voor nu laat ik het voor wat ik wilde schrijven. Die ommedraai. Of zoals Leon het zonet zegt; “Je zegt dat je er niets om geeft, waarom loop je dan die auto naar iedereen te appen?”

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

The remains of the day

​De vorige keer schreef ik over dingen die voorbij gaan en dat er een verandering was tussen Leon en Evelien. Gelukkig is die echte pubertijd nog niet aangebroken en zijn ze weer vaak Jut en Jul. Van de week kwamen ze terug van het Noord AA en waren ze samen op pad gegaan met Leon zijn longboard. Voor de film lieten ze het nog één keer zien.

Daar word ik gelukkig van.

Het jaar is bijna ten einde en dan kijk ik er graag op terug. De laatste maanden waren erg grijs en dat doet toch wat met me. Ik mis het licht. Ik mis ook het reizen en avonturen. De laatste maand heb ik veel herinneringen opgehaald over Australië en als de kinderen de kans krijgen om er een jaar tussenuit te knijpen zal ik daar zeker mijn best voor doen.

Dit was ook het jaar dat Cindy haar vader verloor en het voelt nog wat ongepast om erover te schrijven. Er gaan weinig dagen voorbij dat ik er niet even bij stil sta. Het maakt me ook bewust van mijn eigen leven en het feit dat ik nu dichter bij de vijftig zit, dan bij de veertig. En vijftig is altijd een gevaarlijke leeftijd voor mannen.

Ik geloof met heel mijn hart dat we als ons individu maar één leven hebben en steeds vaker besef ik me dat ik soms wel heel makkelijk de dagen en weken voorbij laat gaan. Dat ik bepaald geluk uitstel voor later. Het kost ook heel veel inspanning om te ontsnappen aan de routine van de dagen en weken. Zo voel ik me egoïstisch als ik in het weekend liever achter de computer aan het schrijven ben dan wat te gaan doen met het gezin. Aan de andere kant bedenk ik me dan dat ik vroeger helemaal niet geëntertaind werd. Het lijkt alsof we de kinderen afhankelijker hebben gemaakt van ouders. Ze vervelen zich vaker en veel momenten vullen ze op door naar zo’n plat scherm te kijken of telefoon of tablet.

Meer dan ooit ben ik bezig met het verzamelen van kennis. Ik weet veel over bitcoin, maar ook de onderliggende technologie, over het ontstaan van sterren en hoe leven in elkaar steekt. Oppervlakkig weliswaar. Om echt de diepte in te gaan over een onderwerp zou je geen tijd meer over hebben om over andere dingen te leren. Leren is echt mijn lust en leven en maakt me gelukkig. Nu is het denk ik geen toeval dat ik uiteindelijk een bedrijf heb wat zich richt op leren. Toch is het leren wat we aanbieden mooi, maar nog redelijk oppervlakkig. Ik geloof niet meer zo in leren zoals een boek in elkaar steekt met een begin, midden en einde. Toch is dat nog steeds waar een klant om vraagt en zoals leren op school er aan toe gaat.

Kijk nu eens zelf hoe je de laatste keren dingen geleerd hebt. Of dat nu ging om het uitdiepen van nieuwe inzichten of interesse in een bepaald onderwerp. De kans is groot dat het niet lineair verliep. Je leest bijvoorbeeld een tweet, of artikel en vraagt je af “Is dit echt waar?” Dan begin je met Googlen en vind je informatie die je een plaats gaat geven. Wie schrijft het? Wanneer is dit geschreven? Wat is mening van de schrijver? Wat wil ik eigenlijk dat waar is.

Gisteren las ik bijvoorbeeld over dat bepaalde mensen bewust serious request niet steunen omdat deze samenwerkte met het Rode Kruis en dat het Rode Kruis in hun ogen een slechte organisatie is die geen joden hielp tijdens de 2e wereldoorlog. Maar de beschuldigingen gaan verder. In een tijd van nepnieuws, complottheorieën ben ik heel huiverig nog om iets voor waar aan te nemen. Maar interessant is het wel. Zo las ik ook dit hele lange verhaal over de “moord” op JFK. Het punt wat ik wil maken is dat leren iets is wat niet gaat van A naar B. Je leest iets waarover je verwonderd en door er naar te zoeken op internet, door met anderen te praten begin je er kennis en inzichten over op te doen. Door al deze verschillende dingen te lezen ontstaat er ook nog iets indirect aan leren. Iets wat dieper gaat dan de kale kennis over een onderwerp. Ik ga verbanden leggen die zo op het eerste gezicht helemaal niet rechtstreeks aan elkaar verbonden zijn. Doordat ik veel lees over astronomie (groot), quantumfysica (klein) en het leven en evolutie (ergens tussenin), zie ik ook hoe andere dingen ontstaan zoals bitcoin, bubbels en aandelen handel. En dat daar gelijkenissen in zitten op basis van de wet dat energie niet kan ontstaan, noch vernietigd kan worden. Actie = reactie. Het helpt me te kijken en dingen anders te zien. Meestal als ik dit zo deel, dan wordt ik glazig aangekeken en nu snap ik ook waarom. Als iemand mij tien jaar geleden hierover verteld zou hebben zou ik het ook niet geabsorbeerd hebben.

De meester komt pas als de leerling er klaar voor is.

Ondanks dat er nog van alles “mis” met mij is; ik schiet nog wel eens uit mijn slof naar Leon en kan stellig zijn over een onderwerp terwijl ik er gewoon naast zit. Toch merk ik wel een besef die ik altijd wel gevoeld heb, maar waar ik steeds meer vat op krijg, maar voordat ik daar verder op ga wil ik eerst nog terugkomen op het zien van verbanden en dan hier een concreet voorbeeld.

Het Rode Kruis is dus een andere organisatie dan ik dacht dat het was. Iets engs, iets veel minder nobels dan ik altijd geweten heb. Ik heb dus wat over de geschiedenis van het Rode Kruis geleerd. Maar betekent dit dat het Rode Kruis slecht is? Of helemaal slecht? Die gewonde soldaat op het strijdtoneel die geholpen wordt door iemand van Rode Kruis die zijn leven waagt om hem te helpen. Is dat ook slecht? Hoeveel mensen kunnen niet beamen dat het Rode Kruis hun leven gered heeft? Hoe meer ik zie en lees, hoe meer ik inzie dat de realiteit heel complex is. We proberen het simpel te maken door dingen zwart/wit te maken. Ondanks dat ik nu anders tegen het Rode Kruis aan kijk, geloof ik nog steeds in dat het overgrote deel van de medewerkers en vrijwilligers hele nobele mensen zijn die hele bijzondere dingen doen. Door alles wat ik leer en lees ben ik minder in termen gaan denken als goed of fout. Ik neem de feiten in mij op en zij verrijken mijn wereldbeeld. Zodoende is alles connected.

Van de week kreeg ik deze kerstkaart.

Ptsa1_RsrjZ85L5J5lENmFtjFe3DvYrl1z1h-2afuOif4l_cBhk6_BWcWPsGHFh7Km9tUwzIanRpM6-wbxlxUImSCXOiMxdNbeAjCKa6_b4rEWhfDK3jn8_fmaLa98V7jsYrP1--

Nu heb ik niets met kerstkaarten, maar deze vind ik wel bijzonder. Ik heb hem namelijk gekregen van Stelian. Iedere keer als ik naar mijn werk fiets moet ik de Mandelabrug over. Dat is een overdekte grote brug over de snelweg bij de treinstations. Stelian is er  praktisch iedere dag en hij zit daar al voordat ik op kantoor kom en vaak ook nog als ik weer naar huis fiets. Hij speelt de accordeon en komt uit Roemenië. Ik heb bewondering voor hem ondanks dat ik heel weinig over hem weet. Maar wat ik weet is dat hij hard en lang werkt en zodoende een zwaarder leven heeft dan menigeen. Elke ochtend als hij mij ziet gaat ie harder speler en groet me. Aan de ene kant wil ik wel meer weten en schroom ik me om het hem te vragen. Aan de andere kant vind ik het wel best om een romantisch beeld niet te verstoren met de veelal bleke werkelijkheid.

Dit jaar is ook opstap jaar geweest. Een jaar waarop ik wat zaken op orde heb gekregen. Tijdens mijn tijd met Arcencus heb ik twee fouten gemaakt die ik nu op de valreep recht heb kunnen zetten, maar wel tegen een hoge prijs. De eerste fout was dat ik bij het oprichten van mijn holding het gestorte kapitaal van 18.000 euro vrij snel heb teruggestort naar Privé. Mijn huidige boekhouder en de boekhouder daarna heeft mij verzuimd te vertellen wat voor gevolgen dat heeft. De tweede fout was om pensioen in eigen beheer op te bouwen. Naast dat het veel geld heeft gekost was het ook als een cementblok in mijn BV. Door mijn gehele pensioen in één keer af te kopen zijn beide problemen opgelost, maar dat kostte me wel een hele smak geld in één keer.

Ook met mijn huidige bedrijf was het een mooi opstap jaar. Twee jaar geleden moest ik nog uitleggen wat we deden aan potentiële klanten, nu kunnen we het gewoon laten zien. We hebben veel geïnvesteerd, maar het is nu tijd om dit om te zetten naar solide groei. Alleen ook hier wil ik de verdieping maken naar wat ik persoonlijk al heb doorgemaakt. Het leren leren. Ik wil dus leerstof maken die niet compleet is, maar die de leerling uitdaagt zelf op zoek te gaan. Niet vertellen hoe iets moet, maar prikkelen om iemand er zelf achter te laten komen.

Honderden jaren worden we in een soort sjabloon geperst van mensen die klaargestoomd worden om als arbeider onderdeel te worden van de maatschappij. Heel subtiel zitten hier Calvinistische trekjes in die in feite deugdzaamheid promoten voor het grotere goed en het hiernamaals. Natuurlijk snap ik dat een bepaalde basis nodig is om te kunnen functioneren. Hier vallen rekenen, lezen en schrijven onder. Toch wordt hier te lang en teveel bij stilgestaan. Leon zijn huiswerkhouding is slecht, maar ik snap wel waarom dat komt. Als je niet weet waarom je iets leert, dan ben je ook niet bereid om hier veel aandacht aan te geven. Kinderen die braaf hun huiswerk maken doen dit in mijn ogen vaker uit plichtsbesef of om pappa en mamma blij te maken, maar niet omdat ze nieuwsgierig zijn deze kennis op te doen. In mijn ogen zou een school zich veel meer moeten richten op het faciliteren van het leren. Na het aanbieden van materiaal en mogelijkheden de kinderen enthousiasmeren of een beetje verder te helpen als ze vastlopen.

En in feite zie ik dit ook in het bedrijfsleven. Je wordt geacht de regels te kennen en je aan de regels van het werk te houden. Zelden wordt je geprikkeld om op onderzoek uit te gaan. Zo probeer ik op mijn werk zo min mogelijk taken te delegeren, maar formuleer ik liever mijn probleem of wens en laat ik iemand zoveel mogelijk vrij om zelf een manier te vinden om dit uit te voeren of op te lossen. Toch zit leren en willen leren en er standaard niet in, het kost me moeite om het leren een vast onderdeel te laten zijn van het dagelijks werk. Toch zie ik wel de effecten van het gericht zijn op kennis. Onze interne processen lopen steeds soepeler, het niveau wordt steeds hoger en ik hoef steeds minder inspanning te leveren om iets af te krijgen. Dus ook onbewust wordt er veel geleerd.

Zoals altijd wil ik meer schrijven en dat lukt me steeds beter. Het zijn nog geen verhalen, maar er gaat geen dag voorbij zonder dat ik een paar pagina’s schrijf. Zo ook stukjes zoals deze. Het overgrote deel haalt de publicatie niet omdat ik ze niet afmaak, maar vaak neem ik stukjes dan weer mee naar een volgende blog. Zo ben ik met een langere essay bezig “de essentie van een gelukkig leven” en hoop daarmee echt iets neer te zetten wat dieper gaat dan mijn gebruikelijke blogs.

Ik schrijf voornamelijk voor mezelf en vind het natuurlijk ook leuk als je het leest. Laat me weten wat je denkt, geef kritiek of stel een vraag, want alleen dan kan ik er beter in worden.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Veranderende dynamiek

Ken je dat gevoel? Dat je ergens werkt en er een hele goede sfeer is. Dat je een bijzondere tijd hebt ergens. En op een gegeven moment gaat dat weer voorbij, iemand gaat weg, management wordt strenger, of het werk verandert. Achteraf besef je dan pas dat het een bijzondere tijd was en kun je dat gevoel gaan missen en ga je op een gegeven moment ook zelf verder.

Ik had het toen ik vakken vulde bij de V&D, later toen ik werkte bij de Griek, maar ook in Australië toen ik werkte bij een bakker in een wintersportdorp. Oh Jindabyne, wat mis ik dat. Maar het gebeurd niet alleen op werk, ook thuis of met familie heb je gouden tijden en die gaan dan weer voorbij en soms is het een heerlijke zomer die heel lang lijkt te duren maar dan ineens overgaat in een herfst.

Aan de ene kant is dat mooi, vooral als je beseft dat het een gouden tijd is. Ook het besef dat het weer voorbij gaat heeft iets moois, zoals die laatste herfstdag die onverwacht warm is, maar waarvan je weet dat het slechte weer er toch aankomt. Hoe meer ik er nu over schrijf, hoe meer herinneringen binnenstromen.

Maar nu is er ook aan het tijdperk een einde gekomen dat Leon en Evelien niet meer lekker liggen bij elkaar. Klikken, schelden, sarren, pesten, vernederen. De liefde lijkt voorbij en ik mis het nu al. Het is dan ook zo ongrijpbaar. Hoe komt dat toch? Wie wordt hier nu beter van? Het geeft me zo’n gevoel van zonde. Is het tijdelijk? Kan ik er wat aan doen?

Vandaag las ik een slecht stukje over Kaizen, dat gaat om verbeteren met hele kleine stapjes. Het stuk was inspiratieloos, maar toch zette het me aan het denken. Misschien was dat denken al wat eerder begonnen, maar vandaag voelde ik het. Als ik nu iedere dag een kleine stukje schrijf, misschien wordt het dan elke keer een beetje beter.

Want een ding wat ik de laatste twee jaar geleerd heb is dat er geen shortcut bestaat voor oefenen, oefenen, oefenen. Alles wat je wilt weten of kunnen valt of staat hierbij. Je moet er gewoon tijd in steken, zoveel mogelijk, dan wordt het beter. Je kunt dat niet afraffelen en denken dat je beter bent dan de rest door het met minder tijd ook te kunnen. Talent is overrated. Volhardendheid wint het van talent, dat geloof ik.

Maar goed, ik ga er weer eens goed voor zitten en afscheid nemen van die tijd dat mijn kinderen elkaars beste maatje waren…

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties