The remains of the day

​De vorige keer schreef ik over dingen die voorbij gaan en dat er een verandering was tussen Leon en Evelien. Gelukkig is die echte pubertijd nog niet aangebroken en zijn ze weer vaak Jut en Jul. Van de week kwamen ze terug van het Noord AA en waren ze samen op pad gegaan met Leon zijn longboard. Voor de film lieten ze het nog één keer zien.

Daar word ik gelukkig van.

Het jaar is bijna ten einde en dan kijk ik er graag op terug. De laatste maanden waren erg grijs en dat doet toch wat met me. Ik mis het licht. Ik mis ook het reizen en avonturen. De laatste maand heb ik veel herinneringen opgehaald over Australië en als de kinderen de kans krijgen om er een jaar tussenuit te knijpen zal ik daar zeker mijn best voor doen.

Dit was ook het jaar dat Cindy haar vader verloor en het voelt nog wat ongepast om erover te schrijven. Er gaan weinig dagen voorbij dat ik er niet even bij stil sta. Het maakt me ook bewust van mijn eigen leven en het feit dat ik nu dichter bij de vijftig zit, dan bij de veertig. En vijftig is altijd een gevaarlijke leeftijd voor mannen.

Ik geloof met heel mijn hart dat we als ons individu maar één leven hebben en steeds vaker besef ik me dat ik soms wel heel makkelijk de dagen en weken voorbij laat gaan. Dat ik bepaald geluk uitstel voor later. Het kost ook heel veel inspanning om te ontsnappen aan de routine van de dagen en weken. Zo voel ik me egoïstisch als ik in het weekend liever achter de computer aan het schrijven ben dan wat te gaan doen met het gezin. Aan de andere kant bedenk ik me dan dat ik vroeger helemaal niet geëntertaind werd. Het lijkt alsof we de kinderen afhankelijker hebben gemaakt van ouders. Ze vervelen zich vaker en veel momenten vullen ze op door naar zo’n plat scherm te kijken of telefoon of tablet.

Meer dan ooit ben ik bezig met het verzamelen van kennis. Ik weet veel over bitcoin, maar ook de onderliggende technologie, over het ontstaan van sterren en hoe leven in elkaar steekt. Oppervlakkig weliswaar. Om echt de diepte in te gaan over een onderwerp zou je geen tijd meer over hebben om over andere dingen te leren. Leren is echt mijn lust en leven en maakt me gelukkig. Nu is het denk ik geen toeval dat ik uiteindelijk een bedrijf heb wat zich richt op leren. Toch is het leren wat we aanbieden mooi, maar nog redelijk oppervlakkig. Ik geloof niet meer zo in leren zoals een boek in elkaar steekt met een begin, midden en einde. Toch is dat nog steeds waar een klant om vraagt en zoals leren op school er aan toe gaat.

Kijk nu eens zelf hoe je de laatste keren dingen geleerd hebt. Of dat nu ging om het uitdiepen van nieuwe inzichten of interesse in een bepaald onderwerp. De kans is groot dat het niet lineair verliep. Je leest bijvoorbeeld een tweet, of artikel en vraagt je af “Is dit echt waar?” Dan begin je met Googlen en vind je informatie die je een plaats gaat geven. Wie schrijft het? Wanneer is dit geschreven? Wat is mening van de schrijver? Wat wil ik eigenlijk dat waar is.

Gisteren las ik bijvoorbeeld over dat bepaalde mensen bewust serious request niet steunen omdat deze samenwerkte met het Rode Kruis en dat het Rode Kruis in hun ogen een slechte organisatie is die geen joden hielp tijdens de 2e wereldoorlog. Maar de beschuldigingen gaan verder. In een tijd van nepnieuws, complottheorieën ben ik heel huiverig nog om iets voor waar aan te nemen. Maar interessant is het wel. Zo las ik ook dit hele lange verhaal over de “moord” op JFK. Het punt wat ik wil maken is dat leren iets is wat niet gaat van A naar B. Je leest iets waarover je verwonderd en door er naar te zoeken op internet, door met anderen te praten begin je er kennis en inzichten over op te doen. Door al deze verschillende dingen te lezen ontstaat er ook nog iets indirect aan leren. Iets wat dieper gaat dan de kale kennis over een onderwerp. Ik ga verbanden leggen die zo op het eerste gezicht helemaal niet rechtstreeks aan elkaar verbonden zijn. Doordat ik veel lees over astronomie (groot), quantumfysica (klein) en het leven en evolutie (ergens tussenin), zie ik ook hoe andere dingen ontstaan zoals bitcoin, bubbels en aandelen handel. En dat daar gelijkenissen in zitten op basis van de wet dat energie niet kan ontstaan, noch vernietigd kan worden. Actie = reactie. Het helpt me te kijken en dingen anders te zien. Meestal als ik dit zo deel, dan wordt ik glazig aangekeken en nu snap ik ook waarom. Als iemand mij tien jaar geleden hierover verteld zou hebben zou ik het ook niet geabsorbeerd hebben.

De meester komt pas als de leerling er klaar voor is.

Ondanks dat er nog van alles “mis” met mij is; ik schiet nog wel eens uit mijn slof naar Leon en kan stellig zijn over een onderwerp terwijl ik er gewoon naast zit. Toch merk ik wel een besef die ik altijd wel gevoeld heb, maar waar ik steeds meer vat op krijg, maar voordat ik daar verder op ga wil ik eerst nog terugkomen op het zien van verbanden en dan hier een concreet voorbeeld.

Het Rode Kruis is dus een andere organisatie dan ik dacht dat het was. Iets engs, iets veel minder nobels dan ik altijd geweten heb. Ik heb dus wat over de geschiedenis van het Rode Kruis geleerd. Maar betekent dit dat het Rode Kruis slecht is? Of helemaal slecht? Die gewonde soldaat op het strijdtoneel die geholpen wordt door iemand van Rode Kruis die zijn leven waagt om hem te helpen. Is dat ook slecht? Hoeveel mensen kunnen niet beamen dat het Rode Kruis hun leven gered heeft? Hoe meer ik zie en lees, hoe meer ik inzie dat de realiteit heel complex is. We proberen het simpel te maken door dingen zwart/wit te maken. Ondanks dat ik nu anders tegen het Rode Kruis aan kijk, geloof ik nog steeds in dat het overgrote deel van de medewerkers en vrijwilligers hele nobele mensen zijn die hele bijzondere dingen doen. Door alles wat ik leer en lees ben ik minder in termen gaan denken als goed of fout. Ik neem de feiten in mij op en zij verrijken mijn wereldbeeld. Zodoende is alles connected.

Van de week kreeg ik deze kerstkaart.

Ptsa1_RsrjZ85L5J5lENmFtjFe3DvYrl1z1h-2afuOif4l_cBhk6_BWcWPsGHFh7Km9tUwzIanRpM6-wbxlxUImSCXOiMxdNbeAjCKa6_b4rEWhfDK3jn8_fmaLa98V7jsYrP1--

Nu heb ik niets met kerstkaarten, maar deze vind ik wel bijzonder. Ik heb hem namelijk gekregen van Stelian. Iedere keer als ik naar mijn werk fiets moet ik de Mandelabrug over. Dat is een overdekte grote brug over de snelweg bij de treinstations. Stelian is er  praktisch iedere dag en hij zit daar al voordat ik op kantoor kom en vaak ook nog als ik weer naar huis fiets. Hij speelt de accordeon en komt uit Roemenië. Ik heb bewondering voor hem ondanks dat ik heel weinig over hem weet. Maar wat ik weet is dat hij hard en lang werkt en zodoende een zwaarder leven heeft dan menigeen. Elke ochtend als hij mij ziet gaat ie harder speler en groet me. Aan de ene kant wil ik wel meer weten en schroom ik me om het hem te vragen. Aan de andere kant vind ik het wel best om een romantisch beeld niet te verstoren met de veelal bleke werkelijkheid.

Dit jaar is ook opstap jaar geweest. Een jaar waarop ik wat zaken op orde heb gekregen. Tijdens mijn tijd met Arcencus heb ik twee fouten gemaakt die ik nu op de valreep recht heb kunnen zetten, maar wel tegen een hoge prijs. De eerste fout was dat ik bij het oprichten van mijn holding het gestorte kapitaal van 18.000 euro vrij snel heb teruggestort naar Privé. Mijn huidige boekhouder en de boekhouder daarna heeft mij verzuimd te vertellen wat voor gevolgen dat heeft. De tweede fout was om pensioen in eigen beheer op te bouwen. Naast dat het veel geld heeft gekost was het ook als een cementblok in mijn BV. Door mijn gehele pensioen in één keer af te kopen zijn beide problemen opgelost, maar dat kostte me wel een hele smak geld in één keer.

Ook met mijn huidige bedrijf was het een mooi opstap jaar. Twee jaar geleden moest ik nog uitleggen wat we deden aan potentiële klanten, nu kunnen we het gewoon laten zien. We hebben veel geïnvesteerd, maar het is nu tijd om dit om te zetten naar solide groei. Alleen ook hier wil ik de verdieping maken naar wat ik persoonlijk al heb doorgemaakt. Het leren leren. Ik wil dus leerstof maken die niet compleet is, maar die de leerling uitdaagt zelf op zoek te gaan. Niet vertellen hoe iets moet, maar prikkelen om iemand er zelf achter te laten komen.

Honderden jaren worden we in een soort sjabloon geperst van mensen die klaargestoomd worden om als arbeider onderdeel te worden van de maatschappij. Heel subtiel zitten hier Calvinistische trekjes in die in feite deugdzaamheid promoten voor het grotere goed en het hiernamaals. Natuurlijk snap ik dat een bepaalde basis nodig is om te kunnen functioneren. Hier vallen rekenen, lezen en schrijven onder. Toch wordt hier te lang en teveel bij stilgestaan. Leon zijn huiswerkhouding is slecht, maar ik snap wel waarom dat komt. Als je niet weet waarom je iets leert, dan ben je ook niet bereid om hier veel aandacht aan te geven. Kinderen die braaf hun huiswerk maken doen dit in mijn ogen vaker uit plichtsbesef of om pappa en mamma blij te maken, maar niet omdat ze nieuwsgierig zijn deze kennis op te doen. In mijn ogen zou een school zich veel meer moeten richten op het faciliteren van het leren. Na het aanbieden van materiaal en mogelijkheden de kinderen enthousiasmeren of een beetje verder te helpen als ze vastlopen.

En in feite zie ik dit ook in het bedrijfsleven. Je wordt geacht de regels te kennen en je aan de regels van het werk te houden. Zelden wordt je geprikkeld om op onderzoek uit te gaan. Zo probeer ik op mijn werk zo min mogelijk taken te delegeren, maar formuleer ik liever mijn probleem of wens en laat ik iemand zoveel mogelijk vrij om zelf een manier te vinden om dit uit te voeren of op te lossen. Toch zit leren en willen leren en er standaard niet in, het kost me moeite om het leren een vast onderdeel te laten zijn van het dagelijks werk. Toch zie ik wel de effecten van het gericht zijn op kennis. Onze interne processen lopen steeds soepeler, het niveau wordt steeds hoger en ik hoef steeds minder inspanning te leveren om iets af te krijgen. Dus ook onbewust wordt er veel geleerd.

Zoals altijd wil ik meer schrijven en dat lukt me steeds beter. Het zijn nog geen verhalen, maar er gaat geen dag voorbij zonder dat ik een paar pagina’s schrijf. Zo ook stukjes zoals deze. Het overgrote deel haalt de publicatie niet omdat ik ze niet afmaak, maar vaak neem ik stukjes dan weer mee naar een volgende blog. Zo ben ik met een langere essay bezig “de essentie van een gelukkig leven” en hoop daarmee echt iets neer te zetten wat dieper gaat dan mijn gebruikelijke blogs.

Ik schrijf voornamelijk voor mezelf en vind het natuurlijk ook leuk als je het leest. Laat me weten wat je denkt, geef kritiek of stel een vraag, want alleen dan kan ik er beter in worden.

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s